Mijn man en ik hadden allebei een sterke kinderwens. Een kind van onszelf, dat zou het toppunt van geluk zijn. We hebben nu 3 kinderen en we zijn altijd blij met hun geweest en zij met ons. Je hebt natuurlijk een heel ander leven maar dat is ook een leven waar wij beiden voor gekozen hebben. Mijn zoon en zijn vrouw zijn nu zwanger en ook bij hun straalt het geluk ervan af ondanks dat ze nog erg jong zijn nl. 22 en 24 jaar.Zij zijn wel de toekomst, als er geen kinderen meer komen dan wordt de leeftijdsgrens om te werken misschien nog wel hoger, als iedereen er zo over zou denken.
Voor een vrouw speelt het vaker een grotere rol dan bij een man.
Maar wil je nog een kind, dan moet je nu wel beginnen, anders krijgen je kinderen erg oudere ouders. Als je jong bent kan je veel meer aan.
Dit is onze mening geweest, maar vraag je je goed af wat voor jou het ultieme punt van geluk is, een leven met kinderen of een leven zonder kinderen. Succes gewenst.

Hoi Leander,

Persoonlijk vind ik voor een vrouw 34 jaar echt een mooie leeftijd om aan kinderen te beginnen. Ze is immers nog niet zwanger (moet maar lukken) en daarna moet het kind nog ruim 9 maanden groeien. Wil je zelf een oudere ouder worden?

Ik zelf ben bijna 29 jaar, heb een dochtertje van 1 jaar en mijn man is 38 jaar. Zijn kinderwens was gelijk al groter dan de mijne. Ons leeftijdsverschil heeft mij uiteindelijk doen besluiten toch te beginnen met zwanger worden, hoewel ik geen echte kinderwens had en eerst nog even heb genoten van het uitgaan, winkelen, materiële zaken en het luxe vrije leventje.

Het is absoluut niet zo dat je leven ophoudt na het krijgen van kinderen. Je kunt best goede afspraken maken samen om alsnog leuke dingen te blijven doen, ook los van elkaar. Bovendien vinden opa's en oma's het vaak prachtig om op te passen. Daardoor kun je gewoon nog af en toe uitgaan en leuke dingen doen, alleen wacht er altijd thuis een kindje op je, dus je hebt een stukje verantwoordelijkheid erbij.
Wij zijn allebei ook gewoon blijven werken en ons dochtertje vind het prachtig bij de gastouder.

Met adoptie weet je niet wat voor kindje je krijgt. Dat soort kindjes hebben vaak al een trauma opgelopen doordat ze 'gedumpt' zijn. Mijn collega heeft een Chinees meisje van 2 jaar geadopteerd, het papierwerk voor ze het kindje uiteindelijk mochten halen heeft ruim 4 jaar geduurd. Dat is ook iets om je in te verdiepen..wil je zolang wachten mocht het papierwerk tegenzitten.
Het is overigens wel mooi dat er mensen zijn die adoptiekindjes een goed leven willen geven!

Zitten er ook negatieve kanten aan kinderen krijgen? Jazeker. De gebroken nachten, het vroege opstaan terwijl je het net niet kan hebben. Maar wees getroost, het verbaast me keer op keer met hoe weinig slaap een mens toch nog kan functioneren. En wat is er mooier dan een dikke knuffel of kus te krijgen van je eigen kleine spruitje. Dan smelt een moederhart maar ik weet zeker, ook je vaderhart ;-)

Sterkte met je keuze!