Hallo,
Ik ben 23 jaar. Ik heb een zusje van 20 en een broer van 25.
Drie jaar geleden raakte ik in gesprek met mijn zusje over de ziekelijke activiteiten van mijn vader (ik betrapte hem op het kijken van animalsex en andere extremen, wat ik toen heel erg en walgelijk vond).
Uiteindelijk gooide mijn zusje alles eruit: Mijn vader had 1 jaar daarvoor dingen geprobeerd bij haar.

Hij had naakt voor haar gestaan, haar betast in haar broek en was op haar gaan liggen en ze moest met hem zoenen. Ik was in shock. Mijn zusje vertelde huilend dat het meerdere keren is gebeurd en ze heeft het aan mijn moeder verteld.
Mijn zus is toen ook snel uit huis gegaan en omdat ze niet wilde dat mijn moeder de man verliet van wie ze hield, hebben ze besloten om met zijn drieen erover te zwijgen. Mijn zus heeft wel gezegd dat ze wilde dat hij in therapie zou gaan.

Na dit gehoord te hebben was ik woest, ik heb gelijk mijn ouders er mee geconfronteerd. Sindsdien praten mijn vader en ik niet meer met elkaar, ook al wonen we wel in hetzelfde huis. Mijn zusje wilde het laten voor wat het is, zij was inmiddels toch uit huis. Ik heb om die reden het nooit naar buiten gebracht uit bescherming voor haar.

Toch waren er momenten dat ik fikse ruzies had met mijn moeder, waarop bij mij alles eruit kwam, dat ik haar verweet dat ze nog bij hem was etc. Mijn moeder zei dat mijn zusje het zo wilde, dat het echt niet zo erg was, want het was geen verkrachting.

Pas geleden kwam ik binnen, mijn vader wist hoe laat ik thuis kwam. Hij was zich aan het aftrekken in de kamer. Ik kwam binnen en hij ging gewoon door. Ik ben helemaal doorgedraaid. Vervolgens ben ik gelijk uit huis gegaan.
Hier heb ik weer gesprekken over gehad met mijn zusje en moeder. Mijn moeder was er kapot van, maar vlak daarna was ze weer helemaal happy en doen we allemaal weer alsof er niets aan de hand is. Mijn vader is nog steeds niet naar therapie geweest.

Mijn moeder beweert dat ik hun uit elkaar wil hebben. En als ik eerlijk ben: Ja dit zou ik het liefste zien, maar ik verwacht op z'n minst dat er IETS word gedaan.
Maar mijn vader werkt nergens aan mee, doet alsof er niets gebeurt is.

Ik kan hier gewoon niet mee leven. Het probleem is dat ik nu echt problemen heb met mijn moeder. Mijn vader had ik al ruzie mee, hij zal nooit meer contact met mij krijgen, of hij nou wel of niet in therapie gaat.
Maar mijn moeder, heb ik geen ruzie mee, maar ik neem het haar zo kwalijk dat zij dit allemaal accepteert. Ik heb gezegd dat ze van hem moet eisen dat hij er iets aan doet (in therapie).
Als hij dit niet doet, en zij accepteert dat doodleuk, dan kan ik niet met haar leven en hoef ik gewoon geen contact meer met haar (misschien alleen oppervlakkig).

Waar het nu een beetje op lijkt is dat ik de boosdoener ben. Ik ben namelijk degene die overal problemen van maakt, die mijn vader zijn sexverslaving in de weg loopt, die mijn moeder chanteert (niet accepteren of geen contact).

Maar ook al ben ik niet het slachtoffer.. is dit zo raar? Ik verwijt het haar gewoon heel erg. Maar mijn zusje zegt, maar zij heeft niets gedaan, alleen hij.
Maar ik kan er gewoon simpelweg niet mee leven als hier niets aan gedaan word.

Graag jullie mening! Of misschien zin er mensen die in hetzelfde 'schuitje' zitten?

wat en verhaal , een oplossing kan ik niet geven wel mijn mening , als ik in jou plaats was .wilde ik niks meer van mijn vader maar ook niet van mijn moeder weten ,wat een vader verschrikkelijk , en ik snap je moeder ook niet dat laat je toch niet toe bij je kinderren hoe kan je nog van zo,n man houden ,

Ik heb met verbijstering jouw verhaal gelezen. Het is onbegrijpelijk dat ouders dit hun kinderen kunnen aandoen. De enige boesdoener is jouw vader. Zijn gedrag is niet normaal. Hij zou inderdaad in therapie moeten maar als hij dat niet wil, ben ik bang dat je hem niet kunt dwingen. Helaas kan je ook je moeder niet dwingen om bij je vader weg te gaan. Ik voel met je mee dat je er niet mee kunt leven dat een moeder niet kiest voor haar kinderen. In jouw plaats zou ik er ook niet mee kunnen leven en er voor kiezen om ook van je moeder afstand te nemen. Hoe moeilijk dat ook is.
Ik denk dat het je een eenzaam gevoel geeft maar geloof me meisje, ik weet zeker dat iedereen die dit hoort of leest, achter je staat.
Neem afstand en maak zelf iets moois van je leven. Dat gun ik je van harte.

Liefs,

Hallo Anonymous_2,

Je boosheid is absoluut niet abnormaal/integendeel.
Overweeg om je zusje te vragen om toch aangifte te doen. Nu heeft ze er misschien geen last meer van, maar na jaren kun je toch last krijgen van wat er vroeger is gebeurd (weet ik uit eigen ervaring). Bovendien kun je misschien voorkomen dat hij een ander pakt.

Als er aangifte wordt gedaan, kan je vader misschien gedwongen worden om toch in therapie te gaan.

Zoek zelf ook hulp! Je kunt ook altijd terecht bij een vertrouwensarts. Heel veel sterkte!!!