Dag iedereen. Ik post even een onderwerp omtrent iets dat mij al lang, té lang bezighoudt.

Het is namelijk zo dat ik sinds een aantal jaar enorme stemmingswisselingen heb. En daarmee bedoel ik verschillende dingen... bv. het feit dat ik m'n best doe om me vrolijk te voelen over dingen, me forceer eigenlijk, maar dat moeilijk gaat. Ik denk altijd negatief en ben dat op de duur al zodanig gewend dat ik mezelf soms wijsmaak dat ik me moet zorgen maken om dingen, puur omdat het niet normaal is als ik me eens géén zorgen maak om iets. En dat er àltijd wel iets is wat ik over het hoofd gezien heb. Snap je?
Daarmee gepaard komen plotse, heel plotse vrolijke buitjes. Die duren zo'n vijf tot vijftien minuten. Maximum. Dan blijft het meestal weer dagen zenuwen, om dingen die ik soms niet kan thuisbrengen, en soms heel duidelijk wel. En bang zijn. En boos zijn. Frustraties. Geen idee waarom. Het is vermoeiend. Het heeft effect op mijn eetlust, op mijn slapen. Ik wil de hele tijd in mijn bed liggen.. en slapen.. en niet hoeven denken.. maar ik ben student, dus dat loopt niet goed. Ik ben bovendien 1m63 en weeg ondertussen nog maar 45 kilo met kleren aan.. nog niet heel erg, maar het wordt een beetje verontrustend omdat het de laatste tijd langzaamaan altijd maar daalt, vooral de laatste twee maanden dan.

Verder gaan de stemmingswisselingen soms verder... in het dagelijkse, algemene leven heb ik er niet zoveel last van, maar voornamelijk wat relaties betreft is het een pure pest. Ik kan nergens tegen. Ik kan niets verdragen. Ik heb, in alle eerlijkheid, een lieve persoonlijkheid, maar als ik iets hoor dat mij het moeilijk doet krijgen...dan krijg ik het niet zomaar moeilijk, maar dan slaat de knop gewoon op. Adrenaline, woede, gooien met dingen, ik weet niet, ik heb mezelf op die momenten vaak gewoon niet in de hand, ik zou gewoon een ongeluk begaan. Op een paar zeldzame momenten stond ik - achteraf gezien - op het randje van pure hysterie. Ik zou een relatie verpesten of afbreken, puur omdat ik niet tegen stomme kleine dingetjes kan, tegen héél stomme kleine dingetjes mag ik wel zeggen, als in een wel heel erg overdreven jaloezie eigenlijk. Relaties kwetsen me hoe dan ook, ook al gaat er feitelijk niets mis. Ik ben in staat om een relatie te beëindigen, puur omdat iets onbegrijpelijks, ogenschijnlijk kleins mij kwetst. En als ik de persoon in kwestie te graag zie, dan behoud ik de relatie wel, maar voel ik me rottig. Praktisch de hele tijd door. Een echte ramp.

Ik kan niet én rationeel denken én tegelijkertijd ook nog eens emoties ervaren. Ik kan het niet combineren. Daar ben ik al een paar maanden geleden achtergekomen. Ofwel sluit ik de emoties volledig af, en dat doet deugd, en dat werkt, maar dan mis je op de duur wel de goeie, aangename emoties...en dat werkt evenzeer deprimerend... ofwel laat ik me volledig gaan en komt alles volledig tot me door. Er is geen filter. Ik kan ook niet stoppen met nadenken over dingen. En als ik mezelf dwing om iets te verdringen, dan werkt dat voor een paar minuten... dan kan ik me op andere dingen richten en me soms zelfs lichtelijk blij voelen.. maar toch knaagt er dan de hele tijd iets op de achtergrond.. En dan komt automatisch het moment waarop ik plots denk: "Gatver, waarom voel ik me de hele tijd zo vervelend? Er gaat toch niets mis nu?" En dan word ik herinnerd aan dat kleine stomme dingetje waarmee ik zat en ga ik me gelijk weer een hele dag slecht voelen...

Dit is toch niet normaal. Anderen voelen dit soort dingen als ze bedrogen worden door hun partner... als ze belogen worden... als ze erge dingen meemaken. Dat heb ik allemaal niet. Mijn vriend is de liefste jongen ter wereld en toch lukt het maar niet om bij het minste niet te gaan flippen.
Voor jullie me heel erg egoïstisch gaan vinden, even dit: ten eerste, wie dat vindt heeft er vast ergens niet helemaal ongelijk in, omdat het ergens toch op een soort egoïsme terugvalt, maar ik moet er als tweede punt gelijk aan toevoegen dat ik al mijn uiterste best gedaan heb om rationeel te leren denken. Om te relativeren. Om niet te gaan flippen. En om niet over elk stom detail te gaan nadenken. Het lukt niet. Als ik me er letterlijk op ga focussen - op het niet nadenken dan - dan werkt dat wel, al moet ik mezelf echt dwingen. Maar ik controleer het niet elke minuut en soms dwalen mijn gedachten af... en hup, daar heb je het weer. En zo gaat dat altijd maar door.
Ik heb het ook lange periodes gewoon allemaal verdrongen. Toen ik dat eens een moment een tijdlang gedaan had, is het er op een zeker moment gewoon allemaal uitgekomen en toen kreeg ik 's avonds met een enorme huiluitbarsting een plotse zware hoofdpijn en druk op mijn slaap, gezichtsverlies, geen gevoel meer in mijn benen, enorme duizeligheid en tenslotte een (kleine) flauwte. Het allemaal verdringen durf ik nu niet (helemaal) meer. Op de één of andere manier komt het toch altijd allemaal op jezelf terug.

Het is ook vervelend omdat mijn ouders me vaak opmerkingen geven over hoe bleek ik zie, vermagerd ben, ingevallen wangen krijg, hoe ik wallen onder mijn ogen heb, enz. Dat laatste komt uiteraard door de vermoeidheid, meestal doordat ik zolang mogelijk opblijf 's avonds, om dan een dvd'tje te zien of zo, dat kalmeert me...'s avonds is het meestal rustig... het is mijn favoriete moment van de dag. Plus, als ik moe word, kan ik minder goed denken, en ik geniet ervan om even niet helemaal helder te kunnen denken (en dus ook niet te piekeren), dat is dan eens wat anders.

Lang, lang verhaal... Waar komt het nu eigenlijk op neer? Tja, dat vraag ik me ook af... De hele "grow up"-toestand heb ik al in acht genomen, maar ik zweer jullie dat het geen daad is uit écht egoïsme, althans zeker niet bewust, en ik heb al vanalles geprobeerd om er vanaf te geraken, om mezelf en anderen er niet langer mee te kwellen... Het is voor mij echter moeilijk om een psychiater te bezoeken, aangezien ik het er met mijn ouders niet over wil hebben en ikzelf als student geen fortuin liggen heb.
Ik heb gelezen over geneesmiddelen die labiliteit tegengaan, zoals Lithium, maar ik weet niet of dat aan te raden is. En ik weet ook niet of een dokter of wie dan ook mijn toestand werkelijk serieus zou nemen. Ik wel, want het beïnvloedt mijn alledaags leven, elke dag, elk uur. Het is vermoeiend en ondraaglijk.

Is er iemand die zich in deze situaties herkent, of die me misschien iets meer kan vertellen? Ben ik echt labiel, zoja, moet ik dan op therapie? Ik ben nog maar negentien, ik heb geen idee wat ik moet doen...
Alvast bedankt.

Beste Fie,

Als ik jou was zou ik naar de huisarts gaan. Ik weet niet of je een vertrouwensrelatie met he,/haar hebt en je hele verhaal doen en daarna een verwijzing naar een maatschappelijk werker vragen. Zij zijn ook gespecialiseerd in psychische problematiek. Je hoeft niet gelijk naar een psychiater. Er zijn tussenstapjes.
Ik hoop dat je er iets aan hebt.
Succes

Ingrid

Beste Ingrid en Geertje,

Jullie zijn allebei heel erg bedankt. Ik had eerlijk gezegd gevreesd dat niemand dit serieus zou nemen. Maar ik ben heel erg blij dat Geertje haar verhaal heeft gedaan; wat ze vertelt slaat precies op wat ik bedoel. Extreme jaloezie, niet omdat je de ander geen normaal leven gunt, maar omdat je er om de één of andere bizarre reden niet tegen kunt. Tegen niéts. Ik ben zo blij dat ik eindelijk iemand vind die weet hoe het is... Ik kan je niet zeggen hoeveel keer ik met kloppend hart wakker werd omdat ik meende dat ik bv. ergens een paar dagen geleden eens vermoedde dat mijn vriend naar een ander meisje zou gekeken hebben...en dat klopt dan vast nog niet eens... Dit en zovele andere stomme dingen die je gewoon de muren doen oplopen uit frustratie, het is ongelooflijk vervelend...
Eerst dacht ik eraan om St.-Janskruid eens te proberen, maar misschien ga ik inderdaad beter naar de huisdokter, al heb ik echt wel schrik, want mijn ouders zullen me nooit zomaar medicijnen laten slikken :( Dus dan moet ik de hele boel aan hen uitleggen..zullen ze vast wel eisen, ze zijn niet meteen zo gemakkelijk in die dingen...Ik ga waarschijnlijk bij de dokter al in huilen uitbarsten omdat ik het zo vreselijk gênant vind, en dat zal zo al erg genoeg zijn zonder de bemoeinissen van mijn ouders, die het trouwens niet eens zullen willen begrijpen (mijn moeder is er één van het "stel je niet aan"-type).
Toch heel erg bedankt, ik zal er nu wel zeker zo gauw mogelijk iets aan doen, nu ik weet dat de dokter me niet gewoon vierkant gaat uitlachen omdat ik gewoon een 'puberprobleempje' zou hebben (ook al weet ik dat dat het geval niet is, ik ben al jaren uit mijn echte puberteit). Ik heb zelf ook lang gedacht dat het aan mijn pilgebruik lag ('t is ook allemaal sinds dat moment gestart), gelukkig stap ik binnenkort over op de prikpil, die toch wat minder hormonen bevat. Geen idee of dat echt zal helpen, ik moet trouwens misschien ook even vermelden dat hysterie wat in de familie zit. Mijn overleden grootmoeder kon naar het schijnt enorm overemotioneel worden en in hysterische buien niet meer voor zichzelf instaan. Misschien heb ik dat wat geërfd...
Verder ben ik heel erg blij voor jou, Geertje, dat het probleem bij jou al opgelost is. Het was vast een lastige zoektocht naar de juiste oplossing. Mag ik vragen op welke manier je gedrag nu dan verbeterd is? Kun je de dingen nu beter relativeren? Vind je logisch en rustig nadenken nu gemakkelijker, en pieker je niet meer de hele tijd?

liefs,
Sophie.