Een masker..dat is wat ik dagelijks op moet zetten. De complexiteit van hetgeen waar ik mee zit is dusdanig dat ik niet anders kan. Ik hoop dat iemand dit herkent en me misschien een handreiking kan doen in de vorm van advies.. Ik hoop dat iemand begrijpt dat dit moeilijk is voor me, jullie onbekenden zijn namelijk de enigen die dit verhaal van me te horen krijgen en met wie ik dit deel.

ik ben iemand die altijd erg spontaan en levendig is geweest. Altijd in het middelpunt van de aandacht ,grapjes makend.. een echte levensgenieter. Sinds mijn mbo tijd heb ik geleefd alsof elke dag mijn laatste kon zijn. Ik deed dan ook wel wat aan studie en werk, maar niet meer dan noodzakelijk... Altijd haalde ik mijn diploma op het randje. Niet omdat ik niet beter kon, verre van..ik haalde gewoon veel te weinig uit mijn potentieel. Had gewoon geen zin in het huisje boompje beestje en had mijn uren wel beter te besteden. Vrouwen, drank, geldverkwisten etcetera..het leventje bracht me ook steeds dichter in de buurt van het donkere nachtleven met het snelle geld en straatstatus.
Mijn opvoeding echter, en de zware tijd die we als familie in mijn jeugd hebben gehad heeft er altijd voor gezorgd dat ik altijd last had van mijn geweten en mij niet te diep in het donker liet dwalen.

Daardoor had ik richting mijn familie en \'normale\' vrienden en werk/sportrelaties altijd een masker op om het donkere af te schermen. In het nachtleven was het andersom...daar kon ik niet laten zien dat waar ik me elke dag weer in liet meeslepen een last was die ik op mijn schouders droeg. Ieder moment leverde mij weer een extra schuldgevoel op die ik bij me droeg...een schuldgevoel en schaamte omdat ik zoveel meer kon zijn dan dat, dat ik mijn talenten en capaciteiten verloochende..en omdat ik dat niet van thuis uit had meegekregen. Ik kon niet zo koud en egoistisch zijn als diegenen die geld en status boven alles zetten.

De momenten dat ik alleen ben, kan ik mezelf zijn...maar voel ik me beroerd en vreten de schuldgevoelens aan me elke dag weer.


Nu jaren later hebben veel van mijn oude vrienden kinderen, een toekomst ...een relatie. Al de vrouwen die ik heb leren kennen ten spijt.., ik kan niet zeggen dat ik een echt lange relatie achter de rug heb. Veel te veel goede meiden heb ik laten gaan toen het me te benauwd werd. Veel te veel foute meiden heb ik een stormachtige periode mee beleefd waar het alleen maar ging om lust, en om de status. Niets zeggend en koud. De meiden van wie ik kon houden heb ik van me afgestoten, De meiden die ik van me af moest houden kreeg ik gevoelens voor waarvan ik wist dat het nergens toe zou leiden. Ik werd te lief voor zij waarvan ik wist dat ze niet van lieve jongens houden. En te hard voor degenen waar ik me wel voor open had moeten stellen.

Als ik nu naar mijn leven kijk..heeft het geen enkele nut... Ik ben verre van waar ik wil zijn, en nog verder van waar ik had kunnen zijn. Ik voldoe niet aan wat mensen om me heen van mij verwacht hadden..en al helemaal niet aan wat ik van mezelf verwacht had. I ..ik had alles,maar heb de afgelopen jaren alles wat ik had verloren/verpest doordat ik in een korte periode de tijd had willen goedmaken die ik heb verspilt. Ik wilde degenen die me dierbaar zijn trots maken en een degelijk bestaan voor mezelf opbouwen waarin ik afstand nam van die donkere zijde des levens.

Daardoor kwam ik alleen nog maar verder in de problemen terecht omdat ik daarvoor risico\'s had genomen die mij in plaats van los van het nachtleven alleen nog maar afhankelijker ervan maakte. De contacten waar ik mezelf los van wilde maken werden steeds belangrijker voor me om mijn doel te bereiken.

Nu ben ik alles kwijt... Ik heb op zich een goede baan, maar heb ook goede banen verloren omdat ik 2 levens leidde. Daardoor sliep ik ook weinig.

De levensgenieter die ik ooit was is verdwenen...ik heb zoveel druk op mezelf gezet... De problemen die ik moet oplossen daar kijk ik tegenop. Mijn ouders zijn op leeftijd maar ik wil dat ze me nog gelukkig zien voordat ze gaan... Vooral mijn ma heeft haar hele leven voor ons opgegeven. De strijd die ze voor haar kinderen heeft gestreden is er 1 waar men een bestseller van kan maken.

Zal zij de tijd nog meemaken dat ze de eerste glimlach van mijn kind zal zien ? De eerste verjaardagen...de momenten dat ik haar kan vragen of ze even op de kids wil passen wanneer ik naar de bakker ga om wat lekkers voor bij de koffie te halen...

Hoe ga ik de tijd inhalen....hoe ga ik ervoor zorgen dat ik in de ogen van mijn broer die inmiddels een directiefunctie bekleed omdat hij zich 20 jaar kapot heeft gewerkt, alsnog succesvol in het leven kan zijn.. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik geen relatie aan ga omdat ik graag wil dat mijn ouders mijn kids nog mee maken, met het risico dat ik die meid en mijn toekomstige nageslacht meesleep in mijn puinhoop...
Hoe kan ik ervoor zorgen dat de pijn die ik mijn geliefden heb aangedaan door mijn gedrag en levenswijze, weg genomen kan worden en ik mezelf niet verlies als 1 van hen het leven laat. Omdat ik nu al weet dat ik het mezelf ga verwijten...

A waste of time...a waste of talent.. a waste of life...

Nu heb ik mijn masker even afgedaan ...voor jullie onbekenden... over enkele ogenblikken gaat de show die ik mijn leven noem weer verder...glimlachend en handjes schuddend met mensen die geen benul hebben van de zaken die mijn geweten 24/7 bezig houden...


Aangenaam kennis gemaakt te hebben...

Beste Jackfrost,

knap dat je je masker nu even hebt afgezet en dit deelt met ons.
Je klinkt echter zo triest alsof al je kansen verspeeld zijn.
Het feit dat je beseft dat je een andere richting moet inslagen biedt juist zoveel mogelijkheden tot verandering, evolutie.

Je bent blijkbaar de balans aan het opmaken van waar je je in het leven tot hiertoe mee hebt hebt beziggehouden en daarbij komt ook het besef dat je slechts een beperkte tijd tot je beschikking hebt.
Je kan echter op elk moment in je leven veranderen, een andere richting inslaan en dat is nooit tevergeefs.

Het terugkijken naar al die gemiste kansen en de frustratie die je daarbij voelt heeft misschien als functie dat het je vroeg of laat in staat stelt om je er los van te maken

Ik hoop echt dat je wat meer je masker afzet want er zit een dieperliggend gevoel van zingeving , authenticiteit dat roept om aandacht.

Lieve groetjes, Kosha.

Hoi
Je moet het zo zien je bent niet de enige hoor... Want iedereen maakt het mee bij de ene mens zie je het meer dan bij de andere.. Ze laten het niet merken.. Je maakt zo vaak dingen mee en het vervelende is dat niemand je kan aanvoelen of voelen wat jij voelt. Ik heb ook al een aantal tegenslagen te verduren en weetje wat je je hoort ja je word er sterker door dat klopt maar hoeveel kan een mens nog aan denk ik dan. Je word op gegeven moment zo sterk dat niemand je nog kan bijhouden zeg maar.. Wel heel verhelderend om al deze verhalen te lezen van jullie. Herken een aantal dingen ervan in.