hey allemaal!
ik sukkel al 5j met anemie (1j na bevalling zoontje begon het). eerst hielpen pillen, maar nu nt meer. daarna kreeg ik spuiten, dat hielp mr het effect duurt amper 1mnd. als het al zo lang was.
nu heb ik dus weer zware tekorten: ijzer, ferritine, foliumzuur, b12, hemoglobine, hematocriet, en mijn hormonen zijn ook veel te laag.
op 26/6 moet ik nr de hematoloog. hoe verloopt zo\'n onderzoek?
ik kan nu nt meer eten, loop constant misselijk, moe, nergens zin in. echt heel beu. ik moet me verplichten om te eten met als gevolg dat ik me daarna nog slechter voel. zo kon ik vorige wk, 5d gewoon niks binnenkrijgen. en dat is nu toch ook nt goed? daardoor gaat het wellicht nog allemaal sneller.
hoe snel weet je ook wat je hebt? ben nr de internist geweest, en dat duurde 3w voor ik iets wist en zo lang zie ik dat echt nt meer zitten. zou me gewoon eens goed willen voelen. zoals vroeger. ik kan gewoon nt meer, mijn lichaam wil nt meer mee.
groetjes!

Hoi Barbara

Ik herken het meteen, moe, heel erg moe, lusteloos, duizelig tot flauwvallen aan toe.
Ik heb er ook al jaren last van, veel staalpillen geslikt op een gegeven moment zat ik op 8pillen per dag. Na vele onderzoeken door een internist (maagslang, darmonderzoek, borstpunctie, dagopname ziekenhuis door medicijnen innemen uurtje erna bloedprikken en zo opbouwen)....er kwam niks uit wat verontrustend was.
Het zit bij mij wel in de familie en ik heb altijd erge last van hevig menstrueren. Ik ben toen ook aan de pil gegaan en dat heeft een klein beetje mogen helpen. Maar na een tijdje werd ik tijdens het pilgebruik erg onregelmatig ongesteld. Dat mijn internist het niet meer kon vinden hoe of wat en heeft me doorgestuurd naar een gespecialiseerde internist. Ook hier weer onderzoeken, die wist het ook niet. Ik blijf altijd een laag HB houden en ben het inderdaad ook goed zat. Altijd moe moe moe.....dat is zo erg, zo erg zelfs dat ik soms niet meer zie zitten.
Staalspuiten gingen bij niet omdat de werking te kort was, zoals jij zei een maand en dan zou ik maandelijks een prik moeten halen en dat zat er op dat moment niet in voor mij.
Ik ben nu niet meer onder controle maar zodra ik voel dat t weer mis is, kan ik gewoon bloed laten prikken en als het te erg is wordt ik weer verwezen naar een internist.

Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaringen, maar ik heb er op een gegeven moment gewoon mee moeten leren leven, er zijn zoveel onderzoeken gedaan, en er is niks uitgekomen. Dus ja wat moet je dan????

Groetjes barbara (naamgenoot)