Mijn moeder heeft ruime 3 maanden last van haar been. Elke dag heeft ze pijn, baan verloren en elke dag pijnstillers. Drie maanden geleden kreeg ze pijn aan haar rechter- bovenbeen/bil. De pijn werd erger en ging naar langs de zijkant naar de knie en een maand later tot aan de voet. De pijn beschrijft ze als een soort innerlijke pijn, ook komt het heel vaak voor als de tintelende pijn zoals je bij een slapende been krijgt, maar dan velen malen erger, zo erg dat ze niet meer lopen.

Pijnstillers zoals, Ibuprofen, paracetamol met codeinefosfaat en diclofenac werken steeds minder goed. De pijn verdween al niet helemaal tijdens de eerste kuren en nu helpen ze bijna niet meer.

We zijn naar de huistarts geweest, die verwees ons naar de fysiotherapeut. Alleen al afspraken maken duurde weken. In de tussentijd was er de pijn zo hevig dat we met haar naar de ziekenhuis ging (AMC in amsterdam). Daar kregen we te horen dat we juist moeten uitrusten. Terug naar de huisarts, leek het haar toch beter naar fysiotherapeut te gaan. De fysiotherapeut zei dat het aan de onderrug lag en geknelde zenuw. En keivast zei hij dat zijn het binnen 6 therapien is verholpen.

Nu voel je al aan dat het niet zo is. Na die zesde ging hij op vakantie, hij zei dat hij niets voor ons meer kan doen, en wekte bij mij de indruk op dat hij ons niet geloofde, niet geloofde dat mijn moeder ook thuis netjes zijn therepie heeft gevolgd. En dat zijn weer 6-7 weken voorbij.

Daarna waren we weer naar huisarst gegaan en vroegen we nadrukkelijk om maatregelen. Zoals een foto, ze zei dat het niet nodig is om een foto te maken van me moeder\\\'s hele lichaam, alleen de rug, immers ze meende dat het aan een geknelde zenuw lag in de onderrug.
Weer een paar weken en we kregen van de huisarts te horen dat de rug van mijn moeder niks mis was. De fotos kregen we niet te zien, hoewel we dat wel vroegen. Het waren rontgenfoto\\\'s

Daarna verwees ze ons naar de neuroloog in de ziekenhuis. De neuroloog wist niet precies aan welke geknelde zenuw dat zou liggen, het zou volgens hem ook aan de spieren kunnen zitten. Voor het eerst viel het woord hernia, maar we zeiden dat we een foto van de rug hebben gemaakt, en dat daar niets mis was. Hij wist daar niets van en zei tot slot dat mijn moeder door moet gaan met de pijnstillers en veel moet rusten. Toen vroeg ik dus of de fysotherapien goed zijn geweest, want daar zei de fysotherapeut dat me moeder veel moet bewegen. De neuroloog zei dat het met mate moet. En dat ze de oefeningen van fysotherapeut mag herhalen als het beter voelt.

Nu heeft ze nog steeds pijn, en van de pijnstillers wordt ze letterlijk niet goed van. Slapeloze nachten, omdat ze moe wordt van die medicijnen en beetje uit haar ritme is, ook gaat de laatste tijd haar ogen achteruit, opeens krijgt ze meer traanvocht dan tevoren. En psychisch gaat het ook niet goed, probeer maar eens 3maanden thuis te blijven en alleen naar buiten gaat om naar de artsen te gaan. Buiten gaan is echt een pijnlijk ervaring, vooral als ze langer moet lopen dan een halfuur. We weten niet echt wie kunnen geloven en aan wie we de been van me moeder kunnen toevertrouwen.

Speur even op het internet bij -liesbreuk femorales en inganales bij vrouwen-kijk of je die klachten herkent- een chirurg kan n.a.v. echofoto zien of hier sprake van is, en dit kan geopereerd worden. Echter tranende ogen en slechter zien is iets wat een internist of neuroloog serieus moet nemen-heb je die klachten al verteld aan de neuroloog?Blijf aankloppen bij de paramedici en eis de hulp op die je nodig hebt!