Ik heb al eens eerder een post gedaan op dit forum. Lees: Het zit in mijn hoofd.

Ik heb al een poosje geen reacties oid meer geplaatst. Ik denk dat ik het er zelf sowieso te druk mee had. Tegenwoordig weet ik wat ik heb. Het is NAO, niet anderzins omschreven. Een eetstoornis waarom het niet gaat om het eetgedrag zelf, maar om de obsessie en de dwang die erachter zit.

Ergens helpt het me om het te definieren. Ik heb het er namelijk de laatste weken best zwaar mee gehad. Mensen die mijn eetgedrag als normaal en gezond zien. Natuurlijk is dat in hun ogen zo, ik eet drie keer per dag, brood, fruit en groente. Snoep weinig... voorheen heb ik ook uitingen gehad in de vormen die te vergelijken zijn met anorexia, boulimia, BED en ik ben aan bepaalde pillen geweest. Juist deze wisseling van mijn eetegdrag, dat ik dan heel lang volhoud, is kenmerkend voor dat dwangmatige...
Tegenwoordig uit het zich in het streng drie keer per dag eten, dat moet gezond en het liefst met voorkeursproducten van het vodingscentrum, en light dranken. Na achten niet meer eten en dus totaal geen snacks en dergelijke... niet meer dan 1200-1300 kcal per dag...

Nou is het moeilijke dat mijn uiting nu geen eetstoornis verraden. Mensen om me heen nemen het daarom niet serieus of plaatsen overal hun vraagtekens bij. Dit is voor mij heel moeilijk. Het voelt gewoon alsof ik me moet verdedigen dat ik een eetstoornis heb... dan lijkt het net of ik dat perse wil... en dat is niet zo! Het is er, het is een groot gevecht en ik wil niet dat het weggeschoven wordt.

Laatst was ik op een lang weekend met mijn vrienden. Ik heb zitten janken de avond voor vertrek van de zenuwen, de angst voor het eten en alle reacties erop. Natuurlijk heb ik van tevoren aangegeven dat ik me aan mijn eigen dingen wilde houden en dat begrepen ze. Maar ik heb me het hele weekend een slachtoffer gevoeld... kijken wat ik at, moeten wachten op anderen voor ik kon eten (wat ik samen gaan met dat obsessieve, je leeft bij de klok wanneer je waar MAG) tegen me praten alsof ik een klein kind was, ik vond het vreselijk! Ik heb zitten janken toen ik even alleen was! Dit zijn honderd procent goede bedoelingen van ze, maar ik kon gewoon niet ontspannen. In paniek mijn vriend gevraagd wat ik doen moest. Uiteindelijk heb ik besloten dat ik terugging en heb mn vrienden alleen gezegd dat het even voor het ontspannen was. En hoe opgelucht ik was toen ik weer op \'veilig\' terrein bij mijn vriend was...

Ik hoop zo dat ik een manier kan vinden om het tellen, het bijhouden, het extreem gezonde ook eens los kan laten. Ik wil van die dwang af... ik ben bij dietistes en psychologen geweest... maar de angst blijft te groot om aan te komen...

Hoihoi,

Terwijl ik dit bericht las herkende ik heel erg mezelf erin, het is bij mij niet zo dwangmatig ik probeer wel zo gezond mogelijk te eten maar ik snoep wel af en toe. Maar ik kan nooit een dropje eten zonder er aan te denken dat het weer onnodige callorieen zijn dit heb ik zelfs bij het eten van mijn boterham, het laat me gewoon nooit los. Ik ben ook pas 18 en heel veel meisjes zijn bezig met hun gewicht maar ik ben vanaf mijn tiende al bezig met mij gewicht. Ik wilde graag weten of het bij jou ook zo begonnen is en dat het steeds dwangmatiger werd of dat ik er gewoon iets meer mee bezig ben dan de meeste mensen maar dat het niet abnormaal is.

Liefs Flower Fairy