angst voor ziekten

Hallo, ik ben nieuw op dit forum, ben 41 jaar.
Al zeker 20 jaar heb ik last van de angst een ernstige ziekte te krijgen, dit beheerst mijn hele leven, de ene dag wat erger dan de andere. Ik gebruik al 5 jaar het antidepressivum Fevarin. Ik heb hele goede dagen, werk 20 uur in de week, heb 4 kinderen, maar toch blijft die angst iedere keer om de hoek kijken, vooral als ik iets hoor of lees over iemand die bv. borstkanker, longkanker(ik rook, tegenstrijdig vind je niet?) of een hartinfarct heeft.
Het kost mij moeite deze vreselijke woorden op te schrijven.
Voor zover ik weet is er geen echte aanleiding voor mij om hypochonder te zijn(wel heb ik als kind medische enceclopedieen gelezen, dit heeft mij destijds altijd gefascineerd, nu moet ik daar niet meer aan denken). Ik neig naar vluchtgedrag (dingen kopen bv. want elke dag kan de laatste zijn, laat ik maar genieten van het leven).
Verder ben ik nogal een stresskip, heb vaak een gejaagd gevoel en hartkloppingen, ook wat dit betreft wisselen de slechte periodes zich af met goede.
Wie herkent zich hierin en wil met mij van gedachten wisselen, via email, dit forum of later evt. ook persoonlijk.(een vriendschap sluit ik niet uit, ik heb wel veel kennissen, maar een vriendin waarmee ik deze problemen deel heb ik niet).
Het zou mij al heel erg helpen te weten dat ik niet alleen sta, dat iemand anders precies begrijpt wat ik voel.
Nogmaals, ik ben niet ten einde raad, maar ik wil deze angsten overwinnen. Alvast bedankt !

Hallo,

heb net je bericht van paar weken geleden gelezen. Ik herken je verhaal, ben zelf 20 jaar en ben ook erg bang voor enge ziketes, vooral kanker. Ik heb erge periodes waarin ik erg gespannen ben, hyperventileer en hartkloppingen heb, en ook \'rustigere\' periodes.
Het is heel eng en erg, want je bent continu aan nare dingen aan het denken. Ik heb ook een periode gehad dat ik het woord kanker niet kon horen of ik raakte al wel in paniek en voelde overal bobbeltjes en steken. Ik ben sinds een tijdje in therapie, soms lijkt het beter te gaan, maar af en toe \'valt het me weer aan\' en krijg ik heel erge angstaanvallen.
Ik zou jou willen adviseren om vooral veel erover te praten met mensen in je omgeving, je gevoelens erover te uiten en je er vooral niet voor te schamen. Het is nou eenmaal een deel van jou. Het onderdrukken helpt niet, gooi het er zoveel mogelijk uit als er iets engs in je opkomt. Je hoeft er niet meteen een drama van te maken naar je omgeving toe, maar uit het gewon. Schrijf het op, denk na over vooral op welke momenten je het hebt. Zo leer je jezelf ook beter kennen.
Veel sterkte ermee, als je nog vragen/ideen hebt zie ik dat wel verschijnen!
Groetjes, Sara