Hallo allemaal,
Wie herkent dit?!?!?!
Ik heb lang geleden een hyperventilatie aanval gehad en dacht dat er iets met mijn hart was...Na controle van bloed etc. hebben ze niets kunnen vinden.
Nu zijn we ondertussen ruim 3 jaar verder en heb vaak last van angst aanvallen, ik heb geen hyperventialtie aanvallen meer gehad.
Het is meer met tijden en ook niet de hele dag, maar kan me er erg druk om maken wat zich weer uit in lichamelijke klachten en snellere ademhaling pijn op borst. Vooral als mijn hormonen weer beginnen te werken (maandelijks) dan is het vaak erger, ik durf dan niet goed alleen weg bang dat er iets gebeurd (is nog nooit gebeurd) Ook als ik bijvoorbeeld ergens heen moet, feestje, visite etc. ben ik helemaal zenuwachtig.... ook als ik de snelweg op moet naar mijn werk (wat ik 5 dagen per week doe) ben ik zenuwachtig..
En later heb ik nergens geen problemen mee, en denk ik er niet eens aan!?!? RAAR MAAR WAAR.
Verder heb ik helemaal niets te klagen, ben verder gezond, heb een leuk gezin, huis en auto.
Nina
Angstaanvallen/tussen de oren
hoi ik ben essie en ik herken je verhaal. ik heb ook hyperventielatie en paniek aan vallen. ik vind dat niet raar of gek. gr essie d
Herken je verhaal.Ik had ook een te snel werkende schildklier,terwijl de schildklier stabiel is hou ik mijn klachten.
Ga eens lezen over pms, het premenstrueel syndroom.Ik weet zeker dat je jezelf hierin herkent.Er zijn homeopatische middelen voor.Kijk ook eens op een site over Bach bloesemtherapie.Ik zelf heb de rescue remedie en het helpt.Succes.
Ga eens lezen over pms, het premenstrueel syndroom.Ik weet zeker dat je jezelf hierin herkent.Er zijn homeopatische middelen voor.Kijk ook eens op een site over Bach bloesemtherapie.Ik zelf heb de rescue remedie en het helpt.Succes.
Heey Nina,
Om je gerust te stellen, ik herken je hele verhaal van voor tot achter. Ik kreeg twee jaar geleden voor het eerst te maken met een acute aanval van hyperventilatie. Ik wist toen niet goed wat er gebeurde en was het al snel weer vergeten. Totdat ik vaker klachten kreeg, die aanwezig bleven, zoals pijn op de borst, benauwd, duizelig, misselijk, lam gevoel in armen, moe zijn, etc. Ik was er ook heilig van overtuigd dat het mijn hart was. Ik heb ook een bloedonderzoek gehad, meerdere malen naar mijn hart en longen laten luisteren en ben getest op een te snel werkende schildklier. Nu heb ik geen last meer van acute aanvallen, maar voel me gewoon vaker hele dagen niet goed. Ik heb het meeste last van pijn of een beklemd gevoel op de borst, benauwdheid en snelle hartslag. Ik ben me ook heel erg bewust van mijn ademhaling en hartslag.
Ik ben erg bang geworden voor allerlei ziektes en voor de dood. Voorheen vond ik het ook eng om alleen de deur uit de gaan, nu nog af en toe. Ook sporten vind ik maar niks en ik neem minder snel de fiets om ergens heen te gaan.
Ik heb ook al momenten gehad dat ik me realiseerde dat het hyperventilatie was, en dat het dus niet gevaarlijk was. Maar hyperventilatie ontstaat door stress, en dan werd ik weer bang dat stress zou zorgen voor ziektes. Je kent het wel...
Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nog vrij jong, jonger dan 20. Misschien vind je het leuk om te mailen of om te msnen?
Ik hoor het wel!
Groetjes en succes, Ikke
Om je gerust te stellen, ik herken je hele verhaal van voor tot achter. Ik kreeg twee jaar geleden voor het eerst te maken met een acute aanval van hyperventilatie. Ik wist toen niet goed wat er gebeurde en was het al snel weer vergeten. Totdat ik vaker klachten kreeg, die aanwezig bleven, zoals pijn op de borst, benauwd, duizelig, misselijk, lam gevoel in armen, moe zijn, etc. Ik was er ook heilig van overtuigd dat het mijn hart was. Ik heb ook een bloedonderzoek gehad, meerdere malen naar mijn hart en longen laten luisteren en ben getest op een te snel werkende schildklier. Nu heb ik geen last meer van acute aanvallen, maar voel me gewoon vaker hele dagen niet goed. Ik heb het meeste last van pijn of een beklemd gevoel op de borst, benauwdheid en snelle hartslag. Ik ben me ook heel erg bewust van mijn ademhaling en hartslag.
Ik ben erg bang geworden voor allerlei ziektes en voor de dood. Voorheen vond ik het ook eng om alleen de deur uit de gaan, nu nog af en toe. Ook sporten vind ik maar niks en ik neem minder snel de fiets om ergens heen te gaan.
Ik heb ook al momenten gehad dat ik me realiseerde dat het hyperventilatie was, en dat het dus niet gevaarlijk was. Maar hyperventilatie ontstaat door stress, en dan werd ik weer bang dat stress zou zorgen voor ziektes. Je kent het wel...
Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik ben nog vrij jong, jonger dan 20. Misschien vind je het leuk om te mailen of om te msnen?
Ik hoor het wel!
Groetjes en succes, Ikke
Hoi Nina,
De rescue remedie zit ook in een spray,zelf heb ik druppels.
Over pms heb ik destijds gewoonhier op het gezondheidsplein gelezen.
Succes.
Groetjes Wendy
De rescue remedie zit ook in een spray,zelf heb ik druppels.
Over pms heb ik destijds gewoonhier op het gezondheidsplein gelezen.
Succes.
Groetjes Wendy
hoi nina
ik herken dit maar al te goed. heb er zelf ook last van sinds ruim een jaar.ik heb me ook laten onderzoeken en daar kwam niets uit stress en spanningen werd mij verteld terwijl ik had van echt niet heb nergens last van.ik heb er voornamelijk last van s`avonds en op het moment staat mijn lichaam krampachtig en regelmatig last van pijn op de borst ik heb dan ook heel erg de angst om dood te gaan terwijl ik weet dat het niet het geval is maar toch blijf ik bang.ik heb nu sinds kort medicijnen gekregen omdat ik het lichamelijk en geestelijk niet meer aan kon volgende week ga ik naar een psycholoog om te kijken waar het allemaal vandaan kan komen.ik hoop dat ik daar wat verder mee kom.wat ik van mezelf weet wat de oorzaak kan zijn is teveel nadenken over vanalles en nog wat en me groter voor doen dan wat ik aan kan mij werd verteld dat die aanvallen een soort van stoplicht zijn dat je even jezelf moet gaan bekijken omdat je teveel van jezelf verwacht.maargoed in mijn gevoel moet ik wel doorgaan heb namelijk twee kinderen en kan ze niet ff aan de kant zetten.
ik heb lang gedacht dat ik de enige was die dit had maar ik zie nu in dat dat niet zo is.
vriendelijke groetjes mendy
ik herken dit maar al te goed. heb er zelf ook last van sinds ruim een jaar.ik heb me ook laten onderzoeken en daar kwam niets uit stress en spanningen werd mij verteld terwijl ik had van echt niet heb nergens last van.ik heb er voornamelijk last van s`avonds en op het moment staat mijn lichaam krampachtig en regelmatig last van pijn op de borst ik heb dan ook heel erg de angst om dood te gaan terwijl ik weet dat het niet het geval is maar toch blijf ik bang.ik heb nu sinds kort medicijnen gekregen omdat ik het lichamelijk en geestelijk niet meer aan kon volgende week ga ik naar een psycholoog om te kijken waar het allemaal vandaan kan komen.ik hoop dat ik daar wat verder mee kom.wat ik van mezelf weet wat de oorzaak kan zijn is teveel nadenken over vanalles en nog wat en me groter voor doen dan wat ik aan kan mij werd verteld dat die aanvallen een soort van stoplicht zijn dat je even jezelf moet gaan bekijken omdat je teveel van jezelf verwacht.maargoed in mijn gevoel moet ik wel doorgaan heb namelijk twee kinderen en kan ze niet ff aan de kant zetten.
ik heb lang gedacht dat ik de enige was die dit had maar ik zie nu in dat dat niet zo is.
vriendelijke groetjes mendy
Hoi Nina,
Het is alweer een poosje geleden dat je je bericht op het forum hebt geplaats, maar ik heb net pas dit forum ontdekt, dus wil toch even reageren.
Ikzelf heb ook al maanden last van angstaanvallen; zo vanuit het niets (zo lijkt het tenminste) word ik ineens hondsberoerd, misselijk, zweten, draaierig etc... je kent dat wel; de zenuwen gieren dan door je lijf, en je weet niet waar het aan ligt.
Omdat ik voor mezelf goed heb bijgehouden wanneer het is begonnen en hoevaak en wanneer het voorkomt, begon ik er al snel een patroon in te ontdekken. Maar dat gaat misschien niet voor iedereen op. Anyway, bij mij zijn die aanvallen tijdens de kermis begonnen, in een grote menigte, en als ik nu terugkijk, zie ik dat het steeds weer terugkeert in soortgelijke situaties. En omdat je dat dan weet, ga je je er van tevoren natuurlijk weer veel meer over opwinden.
We \"moeten\" zaterdag naar een verjaardag, en daar heb ik hardstikke veel zin in, want het is al veel te lang geleden dat ik het echt gezellig heb gehad. Maar ik moet er nu niet aan denken, zeg! Het zweet breekt me al uit, als ik aan die overvolle huiskamer denk! Ben zo bang dat ik dan weer niet goed wordt en het plezier moet vergallen voor m\'n vriend...
Ik probeer hem zo goed mogelijk uit te leggen hoe ik me voel, maar hij weet natuurlijk ook niet goed wat hij ermee aan moet.
Ik merk nu wel bij mezelf dat het op dagen, dat de zon schijnt, een klein beetje beter gaat, dus ik hoop dat de zomer maar gauw komt. Als je mijn berichtje op het forum leest (geplaats op 24 januari, door Noefke), krijg je misschien ook wel een aardige indruk van de achterliggende oorzaak van mijn aanvallen. Ik weet niet of er bij jou ook een dergelijke reden voor is, maar dat maakt het voor mij al makkelijker om het een plaats te geven.
Zo lang ik thuis ben, m\'n eigen dingen kan doen, geen verplichtingen heb etc. gaat alles goed.
In November was ik eigenlijk al een heel eind op de goede weg. Mijn lichaam was alweer wat rustiger, de stress van de verhuizing voorbij, goed gewend... en ineens, binnen twee weken tijd moesten we ons hondje verliezen aan leukemie. Ik dacht dat ik alles gehad had.... Dus het hele circus draait nu weer op volle toeren...
Maar goed, ik kijk uit naar de zomer, en als het goed is, gaan we over een paar weken voor een andere hond kijken; hopelijk kan dat beestje me weer een beetje afleiden.
Ik wil je in elk geval laten weten dat je je niet aanstelt, en het zit misschien erg ver weggestopt, maar op de een of andere manier zal er misschien toch een achterliggende oorzaak voor zijn. Als je weet wat dat is, kun je het al wat beter plaatsen en beredeneren.
Succes ermee en wie weet \"spreken\" we elkaar nog eens!
Het is alweer een poosje geleden dat je je bericht op het forum hebt geplaats, maar ik heb net pas dit forum ontdekt, dus wil toch even reageren.
Ikzelf heb ook al maanden last van angstaanvallen; zo vanuit het niets (zo lijkt het tenminste) word ik ineens hondsberoerd, misselijk, zweten, draaierig etc... je kent dat wel; de zenuwen gieren dan door je lijf, en je weet niet waar het aan ligt.
Omdat ik voor mezelf goed heb bijgehouden wanneer het is begonnen en hoevaak en wanneer het voorkomt, begon ik er al snel een patroon in te ontdekken. Maar dat gaat misschien niet voor iedereen op. Anyway, bij mij zijn die aanvallen tijdens de kermis begonnen, in een grote menigte, en als ik nu terugkijk, zie ik dat het steeds weer terugkeert in soortgelijke situaties. En omdat je dat dan weet, ga je je er van tevoren natuurlijk weer veel meer over opwinden.
We \"moeten\" zaterdag naar een verjaardag, en daar heb ik hardstikke veel zin in, want het is al veel te lang geleden dat ik het echt gezellig heb gehad. Maar ik moet er nu niet aan denken, zeg! Het zweet breekt me al uit, als ik aan die overvolle huiskamer denk! Ben zo bang dat ik dan weer niet goed wordt en het plezier moet vergallen voor m\'n vriend...
Ik probeer hem zo goed mogelijk uit te leggen hoe ik me voel, maar hij weet natuurlijk ook niet goed wat hij ermee aan moet.
Ik merk nu wel bij mezelf dat het op dagen, dat de zon schijnt, een klein beetje beter gaat, dus ik hoop dat de zomer maar gauw komt. Als je mijn berichtje op het forum leest (geplaats op 24 januari, door Noefke), krijg je misschien ook wel een aardige indruk van de achterliggende oorzaak van mijn aanvallen. Ik weet niet of er bij jou ook een dergelijke reden voor is, maar dat maakt het voor mij al makkelijker om het een plaats te geven.
Zo lang ik thuis ben, m\'n eigen dingen kan doen, geen verplichtingen heb etc. gaat alles goed.
In November was ik eigenlijk al een heel eind op de goede weg. Mijn lichaam was alweer wat rustiger, de stress van de verhuizing voorbij, goed gewend... en ineens, binnen twee weken tijd moesten we ons hondje verliezen aan leukemie. Ik dacht dat ik alles gehad had.... Dus het hele circus draait nu weer op volle toeren...
Maar goed, ik kijk uit naar de zomer, en als het goed is, gaan we over een paar weken voor een andere hond kijken; hopelijk kan dat beestje me weer een beetje afleiden.
Ik wil je in elk geval laten weten dat je je niet aanstelt, en het zit misschien erg ver weggestopt, maar op de een of andere manier zal er misschien toch een achterliggende oorzaak voor zijn. Als je weet wat dat is, kun je het al wat beter plaatsen en beredeneren.
Succes ermee en wie weet \"spreken\" we elkaar nog eens!
Lees meer op Gezondheidsplein.nl over:
Angst, Benauwdheid, Hormonen, Hyperventilatie, Leukemie, Paniek, Pijn, Premenstrueel syndroom, Stress
Onderwerpen in dit topic
Angst, Benauwdheid, Hormonen, Hyperventilatie, Leukemie, Longen, Paniek, Pijn, Pijn op de borst, Premenstrueel syndroom, Stress, Zenuwen, Zweten
Gerelateerde onderwerpen in het forum
Zoeken op het forum
Pagina
1