ik baal een beetje

Na lang twijfelen (ongeveer 10 jaar) had ik me eindelijk zo ver om naar een psycholoog te gaan... ik heb wat onverwerkte dingen in het verleden (pesten) waardoor ik nu af en toe een woedeaanval heb en niet zo\'n goed zelfbeeld... Ik heb altijd gedacht dat ik dit toch zelf moest doen, dus dat deed ik dan ook.. maar ja het lukte eigenlijk niet.. Ik weet verstandelijk prima wat ik moet denken, doen enzo. maar mijn gevoel wil niet meewerken ook niet na jaren oefenen.. Dus ik met lood in mijn schoenen naar de huisarts.. Ik had al bedacht dat dit mijn spaargeld zou gaan kosten (wordt niet volledig vergoed.)

Ik doe daar mijn verhaal en vraag of ik doorgestuurd kan worden naar een psycholoog. Maar in plaats van naar mij te luisteren stuurt ze me door naar een psychiater.. Dat wil ik eigenlijk helemaal niet.. Maar ze wil me niet bij een psycholoog hebben.. Ik vind dit echt niet leuk. Ik ben niet zo ziek en in de war dat ik een psychiater nodig heb (no offense voor mensen die er wel 1 nodig hebben) ik heb alleen wat zelfbeeld en plaatsingsproblemen (een plek geven van dingen die gebeurt zijn in je leven, het achter je laten)

Ik zal wel gaan, maar niet van harte.. Hierdoor voel ik me nu alleen maar slechter dan ooit.. Door die beslissing...de huisarts had er zelfs spoed bij gezet.. Ik ben nu totaal in de war..en weet niet meer of dat wat ik voel nog wel goed is.. misschien ben ik wel hartstikke gek en weet ik het zelf niet.. want alleen voor de problemen die ik geschetst heb bij de huisarts zal ze me niet doorsturen naar een psychiater lijkt me.. wat moet iedereen dan wel gewoon niet van me denken..wie weet kom ik dus wel heel anders over dan ik denk.. ik ben dus helemaal in de war nu..

Ik moest dit verhaal even kwijt.. ook om mijn gedachtes even te ordenen.. zit alleen even geen ordening meer in...

zoals ik al eerder aangaf..ik heb niet het probleem..het is mijn omgeving die er een probleem van maakt dat ik zo ben..ik vind het normaal..maar blijkbaar ben ik dat in de ogen van anderen niet..

.. ik heb het altijd al gehad zeg ik nogmaals.. zelfs op de kleuterschool was ik een loner.. er heeft altijd in mijn rapporten gestaan dat ik niet met anderen speelde en nooit contact zocht, maar altijd alleen dingen deed.. van daarvoor weet ik niets.. maar dat hebben de meeste er zijn er niet veel die wat van hun peutertijd kunnen vertellen..

ik heb er lang over gedaan om mezelf te accepteren zoals ik ben..dus een loner.. vroeger zou ik een kluizenaar zijn geweest ergens op een topje van een berg... soms als het thuis rumoerig is (verjaardag) beeld ik me in dat ik op dat topje zit..om voor mezelf toch de rust te creeeren.. ik vind het alleen jammer dat anderen het niet kunnen accepteren...