En hoe is het met jullie??

Lieve mensen,
Misschien hebben jullie mij al wel eens zien verschijnen op dit forum. Ik wil mij even voorstellen. Ik ben Nancy en ben een jonge vrouw van 26 jaar. Mijn leven is niet over rozen gegaan en misschien zijn er wel mensen die mijn ervaringen kunnen delen. In 1997 ben ik niet zonder problemen bevallen van mijn eerste dochtertje, met een keizersnede. Na een fout bij de operatie ben ik veel bloed verloren en ben ik zwak geweest en had ik een vrij lange herstelperiode voor de boeg. In 1999 besloten ik en mijn toemalig vriend nog een kindje te maken. Na een probleemloze zwangerschap bleek het toch verkeerd te gaan. 2 Weken voor mijn uitgerekende datum voelde ik geen leven meer en mijn ongerustheid was niet onterecht. Mijn gynaecoloog stelde na controle vast dat mijn zoontje overleden was. Overmand door verdriet en ongeloof bracht dit ook nog de nodige problemen en teleurstellingen mee. In 2001, 2 jaar na intens verdriet besloten we toch nog eens te proberen een speelkameraadje voor onze dochter te maken. Na veel ongerustheid kreeg ik een prachtige dochter. 6 Maanden overleed zij aan wiegedood. Ik ben er nog altijd kapot van en kan het moeilijk en plaats geven in mijn leven.
Ik ben ondertussen gescheiden van de vader van mijn kinderen en ben gelukkig met een man dat 25 jaar ouder is dan ik. Hij heeft 2 kinderen. Een zoontje van 11 en een dochter dat dood gereden is op haar 12e jaar. Is er iemand die ook iets soortgelijks heeft meegemaakt? Hoe ga jij er mee om? Kan jij het een plaats geven in je leven?
Dit is uiteindelijk een leven in een notendop. De rest ken je wel eens lezen in een boek dat ik misschien ga schrijven. Dat ik schijnbaar ook een manier van verwerken.

Groetjes Nancy