Ernstige misselijkheid door stress.

Ik heb een probleem dat ik inmiddels wel als zeer ernstig kan omschrijven.

Ik ben een jongen van 25 jaar.


Vanaf mijn 19de heb ik een probleem.
In geval van stress situaties, die vooral voorkomen in de relatiesfeer kan ik heel heftig reageren. Zodra ik in een bepaalde stressvolle situatie terecht kom gaat mijn lichaam op non actief. Ik moet braken en krijg diarree. Dit houdt aan voor uren, hoe lang hangt af van de omgeving en de heftigheid van mijn \\\' aanval\\\'. Als ik een goede aanval heb ben ik pas weer genezen zodra ik geslapen heb. Soms blijft het bij een rotgevoel dat voelt als een aanloop naar braken. Vaak echter passeer ik die grens. Dit betekent zoals ik zei braken lang nadat mijn maag leeg is. Dit zorgt ervoor dat al mijn energie opraakt en ik in een lichte shock raak.

Ik sta bijna elke dag op met misselijkheid en braakneigingen plus diarree als ik vroeg opsta. Opstaan na een uur of 12 maakt het voor mij vaak wel mogelijk mijn dag normaal te beginnen.

Zoals u kunt begrijpen kan ik zo geen normaal leven leiden. Hoewel ik relaties heb gehad is het voor mij een lijdensweg. Ik ben echter bang dat mijn lichaam het op een dag niet meer aankan. Nu zijn er genoeg momenten dat ik mij kerngezond voel, maar ik ben bang dat dat elk moment kan ophouden gezien de klappen die mijn lichaam zo ondergaat.

Ik begrijp dat het een stressreactie is. Het rare is dat de stress die ik onderga zeer minimaal is. Ik kan er dus ook niet met mijn hoofd bij waarom ik altijd zo heftig moet reageren.

Enkele voorbeelden: ik was met mijn toenmalige vriendin een dagje naar het strand. Voelde me prima. Zei begon erover dat onze relatie wat onderhoud nodig had om het zomaar te noemen. 30 sec had ik nodig Om mijn lichaam van een gezonde staat naar een wrak te maken. 30 sec had ik nodig voordat ik kotste. Ze heeft me half naar huis moeten dragen op de weg terug waar ik van uitputting in slaap viel.

Ander voorbeeld: Ik breng een meisje dat ik leuk vind na werk naar huis op vrijdag. Ik ben de gehele zaterdag kotsmisslijk geweest. Ik kan niet met mijn ex vriendin afspreken. Ik kan niet met ze op vakantie, ik kan niks, niks, niks.

Ik ben bij psychiaters geweest die mij wilden begeleiden echter geen garantie op succes en jarenlange kostbare sessies. Bovendien zie ik mijn probleem niet zozeer als mentaal verkeerd omgaan met stress, maar een verkeerde fysieke reactie.

Ik moet erbij vermelden dat ik een bijnierschorsafwijking heb en Cortison en Florinef moet slikken om mijn tekorten te compenseren. Mijn endocrinoloog beweert echter dat mijn afwijking hier niks mee te maken heeft.

Heeft iemand ervaring met dit probleem, of een verklaring. Ik ben radeloos en er blijft zo weinig levensvreugde over.

Robbert