zomaar

Ik zit hier. Voel me klein al starende uit veel grotere ramen. Luisterend naar grote woorden uit monden die mij allemaal vreemd lijken. Met mijn handen proberen te grijpen naar iets wat mij bekend voorkomt, maar al waar ik op stuit is vreemde dingen.
In mijn hoofd de ontwenning van al die veilige dagen hiervoor. Telkens als ik beweeg, beweeg ik later en nog later met diep in mij een angst die alsmaar lijkt te groeien.
Op een zekere dag ging hij weg, zomaar, zonder ook maar iets te zeggen, zonder een lach, zonder een groet, terwijl hij in mijn ogen de wereld was.
k Kon niet begrijpen dat ik er nog steeds was, terwijl hij weg was. De wereld. Zomaar weg. En ik nog steeds ademend. Wachtend op een veilige thuishaven.


Excuus voor mijn vage woorden. Ik moest dit even kwijt:(

Hoi San,

Het is heel moeilijk om zoiets te accepteren, vooral als je in hem de wereld ziet en diezelfde wereld instort als hij er niet meer is. je weet nu dus dat je bij een volgende vriend niet meer zo afhankelijk moet opstellen. Maar voorlopig zit je in een behoorlijke dip en ik hoop dat het je lukt eruit te komen. Sterkte, Rob