Depressief en hypochondrie

Hallo allemaal,

Al iets meer dan een jaar lijd ik aan hypochondrie. Na verschillende bezoeken aan mijn huisarts heeft zij mij doorverwezen naar het GGZ (RIAGG). Na 8 maanden had ik niet het idee dat ik er veel mee opschoot ondanks dat ik er wel echt mijn best voor deed! Via via hoorde ik van een eerste-lijns psychotherapeut en daar ben ik nu 2 maal geweest en heb er wel vertrouwen in!
Deze hypochondrie beinvloed mijn hele leven, constant ben ik op zoek naar evt. tekenen van een enge ziekte zoals leukemie, hodgkin, borstkanker etc. Met spoed ren ik dan met een schuldgevoel naar mijn huisarts die me weer voor 2 dagen geruststellen kan.
Zelfs mijn trouwdag in mei heeft het beinvloedt, dit weet mijn man niet want dan zou ik hem alleen maar verdriet doen.
Op 16 augustus gaan we op vakantie maar heb er ook totaal geen zin in! Ben heel moe en uitgeput van al het denken.
Op verzoek van de huisarts en de psychotherapeut slik ik nu een week antidepressiva (Cypramil) 10 mg per dag. Ik hoop dat dit wat verlichting kan geven.

Herkent iemand dit probleem? Ik zou graag willen mailen met personen die in een soortgelijke situatie terecht zijn gekomen.

Groetjes,
Een echte tobber

Hai Tobber,
Ik heb hier geen ervaring mee, maar ben wel voor je naar een site gegaan van Morpheus en je schijnt naar de oorzaak van je hypochondrie te moeten zoeken. Ook heeft het te maken met niet verwerkte emoties. Mocht je meer willen weten op die site hoor ik 't wel! Wat ik niet kan begrijpen is dat je man er niks vanaf weet. Je moet toch lief en leed met elkaar kunnen delen. Ik zou in elk geval beginnen met hem beetje bij beetje 't te vertellen en aan z'n reactie kan je dan zien wat hij ervan vindt. Maar wel doen, hoor. Sterkte ermee, Rob