Ik ben (net niet) hypochonder/ Hyperventilatie

Hallo, ik ben Carla een jonge meid van 24 jaar. Sinds 3,5 jaar loop ik met klachten als:
* Druk op de borst
* Hartkloppingen
* Hart overslagen
* Prop in de keel
* Pijntjes overal in me lichaam
* Steken op mijn borst.
Ik dacht in het begin het gaat wel over, want mijn moeder had er ook net last van gehad. Dat is nu dus 3,5 jaar geleden, en ik heb nog steeds dezelfde klachten.
Ik ben zwanger geworden, en 1 dag voor de uitgerekende datum bevallen van een zoon. 6 weken heb ik borstvoeding gegeven. Na 8 weken kreeg ik ineens erg veel last van hartoverslagen, dat is nu een jaar geleden. Tuurlijk ben ik daarvoor naar de huisarts gegaan. Heb een fietstest, meerdere ecg\'s gehad. Maar daar kwam niks uit. Wel werd er bloed geprikt en te veel kooldioxide gevonden wat duidt op hyperventilatie.
Verder heb ik struma (knobbel aan me schildklier). Sinds dat ik die hartoverslagen heb, ben ik erg bang geworden voor ernstige ziekten, achteraf gezien heb ik dat al langer. En natuurlijk vooral bang voor me hart. Meerdere malen op de ehbo geweest en elke keer niks kunnen vinden behalve dan dat me hartslag wat hoog is. Hier heb ik selokeen voor gekregen, wat zeer goed helpt. Maar het helpt alleen omdat ik het beschouw als veiligheidssignaal.
Afijn sinds die tijd heb ik last van alles wat je maar bedenken kan. En het eerste waar ik dan aan denk is Kanker, of een hartaandoening, trombose. Eerder ging ik heel vaak naar de huisarts. Maar elke keer komt er ook niets uit. Nu heb ik bijvoorbeeld last van hoofdpijn klachten met daarvoor wazig zien en bliksemschichten zien. Dacht eerst: oh jee hersentumor. Maar later dacht ik nee is migraine. Naar de huisarts gegaan met de verwachting dat hij dat ook zou gaan zeggen. Maar nee hoor hij zei: ga maar naar de neuroloog. Dit komt ook omdat ik heel jong een hersenbloeding heb gehad, toen ik 2 uur oud was. Toch durf ik nu het risico te nemen niet naar die neuroloog te gaan. Dat komt omdat ik in therapie ben. Ik heb geoefend mijn automatische gedachten bij klachten om te zetten in meer relativerende gedachten. Ook heb ik geleerd hoe ik me moet ontspannen, zo dat ik het op ieder moment van de dag kan. En vooral heb ik geoefend in hoe ik vermijdingsgedrag moet vermijden. Ik ben er nog niet helemaal, maar door dit te oefenen kan je echt van je klachten afkomen. Of in ieder geval een heel stuk verminderen. Je moet gewoon wat meer vertrouwen krijgen in je lichaam. Hypochondrie is geen aanstellerij, wel heel lastig. Maar het is zonde dat je je leven erdoor laat beheersen, je kunt eraan werken, alleen zal ik niet ontkennen dat dit heel erg moeilijk is. Ik hoop dat ik met dit berichtje mensen hoop kan geven, misschien herkenning. Ik sta graag open voor reacties.

Lieve groeten Carla

Dag Carla, allereerst bedankt voor jouw verhaal, het is wederom voor mij een opluchting eenzelfde verhaal van klachten te lezen waarin ik alles herken. Ik ben zelf een man van 32 en heb sinds een jaar last van chron.hyperventilatie. De ene keer met wat meer klachten dan de andere keer. Het verhaaltje met konstante gedachtes aan kanker, hartinfarct etc etc is me jammer genoeg zeer bekend, ondanks dat je maar al te goed weet dat de klachten bij hyperventilatie horen. Relativeren is iets wat ik vanaf het begin probeer te doen, echter zodra die steken op de borst komen ga je toch enorm twijfelen met als gevolg dat de klachten enorm worden. En inderdaad elk normaal onbeduidend pijntje voel je vertienvoudigd, waardoor de buitenwereld al gauw naar je kijkt alsof je hypochonder bent. Zelf ben ik onder behandeling geweest van een psycholoog en een ademhalingstherapeut, dit heeft er wel voor gezorgt dat je de dingen wat meer onder kontrole hebt. Tot op heden heb ik nog geen bezoek gebracht aan de eerste hulp, ondanks dat ik diverse malen wel in absolute paniek de neiging heb gehad mijn vrouw wakker te maken om me naar het ziekenhuis te brengen. Nog steeds ben ik bang dat er iets aan mijn hart mankeert, echter zodra ik een verhaal lees zoals jouw verhaal voel ik me wel wat meer gesteund en heb ik toch enigszins berusting dat het hyper is.

Groeten Ray

Hoi Carla,

Ik ben een meisje van 20 en heb sinds 3 maanden ook last van hyperventilatie, angst- en paniekaanvallen. Ik herken veel van je klachten, hartkloppigen, bang zijn om dood te gaan, de controle over jezelf te verliezen. Achteraf gezien ben ik sinds dat ik klein was al bang om een ernstige ziekte te hebben. Wat belangrijk om te weten is,is dat het vooral tussen je oren zit, hoe vervelend dat ook klinkt. Vanaf aanstaande donderdag begin ik met ademhalingstherapie, dit ook om te ontspannen als ik wat voel opkomen. Ik vind het vervelend, vooral omdat ik juist altijd druk ben en leuke dingen wil doen en vrolijk wil zijn; maar dit is een duidelijk teken van mijn lichaam dat ik even rustig aan moet doen.
Succes!