Ik wil geen zelfmoord plegen. MAar mijn stemmen willen dat wel en geven mij ook keer op keer de opdracht daar toe. Nu heb ik al afscheidsbrieven aan mijn ouders en mijn zusje geschreven in opdracht van de stemmen. Ik trek dit niet ik wil dit niet ik wil wel verlost zijn van de problemen maar niet op deze manier. MAar het enige wat ik de hele dag hoor is maak je zelf van kant. Bonk de hele tijd met mijn hoofd tegen de muur om mijn stemmen niet te horen en weg te krijgen. Maar daar door worden ze alleen maar erger. Ze hebben mij in hun macht en ik weet niet hoe ik er uit kom alleen door zelfmoord te plegen ja. Aan een kant wil ik dat wel maar aan de andere kant ik doe mijn vrienden hier heel veel verdriet mee. Ik weet als de stemmen mij helemaal over nemen dan kan ik het wel schudden want dan is het verloren met mij het is jammer genoeg al vaker gebeurt maar elke keer heeft iemand mij precies op het jiste moment er uit getrokken. Maar mijn ouders kunnen dat niet en mijn vrienden woon hier niet in de buurt die mij kunnen hhelpen.
Ik weet het niet meer ik wil niet op geven dan ben ik een laffaart en loop ik weg voor mijn problemen.
Sorry voor dit gezeik en gejammer
maar ik moest het effe kwijt
\\\"zelfmoord\\\" dat wil ik absoluut niet
Heb je mijn berichtje gelezen ?
Sterkte
Sterkte
Talke zeike en jammeren mag hier op het forum hoor. Ik vind het juist heel goed wat je doet, door het elke keer hier weer neer te zetten. Er zijn zat mensen die met je mee denken om een oplossing te vinden en misschien komt die dan ook nog wel snel. Ik zelf heb hier totaal geen ervaring mee maar ik bewonder je enorm. Je hebt zo veel wilskracht en ik denk dat als je die nog heb je er wel door heen komt.
Sterkte,
Liefs Eveliene
Sterkte,
Liefs Eveliene
Ik heb precies het zelfde, het enige veschil is dat ik geen stemmetjes heb maar mijn gevoel dwingt me. Af en toe weet ik gewoon niet wat ik doe. Ik heb van de week mezelf in mijn arm gestoken. Het liefst had ik mezelf op dat moment ergens anders willen steken. Ik sta heel vaak met een objekt "klaar" maar dan lijkt het net of ik wakker word en gooi ik het weg. Het object kan vanalles zijn, schoefendraaier zelf een pen. Ik ben heel bang voor die (dwang) gevoelens. omdat er dan gewoon even een knop om gaat. Ik durf niet naar mijn huisarts en ook durf ik het niet tegen iemand te zeggen. Ik schaam me rot...... En ik ben bang dat mensen gaan denken dat ik me aanstel. Ik wil wel hulp maar durf niet...
Pagina
1