Een DOELLOOS leven...

Ik woon samen, heb een schat van een vriendin, maar mijn leven is werkelijk compleet waardeloos!

Ik heb geen doelen, ik vecht alleen nog voor mn vriendin, verder kan het me geen ene f*ck schelen wat er van me terecht komt....

Ik ben arbeidsongeschikt, zit dus de hele dag thuis. heb 1 uur in de week psycho. Ook heb ik me aangemeld voor cursus eetstoornissen, is ook afwachten of ik wel aangenomen word...

Mijn vriendin is begonnen aan een LOI opleiding en ik heb gewoon geen F*CK te doen!!!

Ik heb geen hobby\'s, hier geen vrienden, alleen bij mn ouders is Groningen. Ik heb me aangemeld voor het \'maatjesproject\' , ook nog niks over gehoord, weer achteraan bellen dus, waar ik weer 7 kleuren bagger voor schijt....

Heb geen energie, voel me totaal overbodig, waardeloos.
Het leven is mij totaal niet gegund!!!!
heb echt zoiets van, als er een auto aan komt rijden, kam ik er net zo goed voor springen.....

Tijdens mn intake hij het riagg, twijfelden ze aan opname of ambulant. Soms wou ik dat ze voor opname hadden gekozen. gewoonweg omdat ik dan WEL een dagstruktuur heb, dingen te doen heb, mensen leer kennen....

Alleen ik wil mn meissie niet kwijt, niet missen, ik zal voor haar door blijven vechten!!! Zij is de enige waar voor ik nog leef!!!!!!

IK HOU VAN JE MARTHA!!!!!!!

Zijn er mensen die zich in mij herkennen, graag reactie...

Liefs, anoniem.

Lieve Anoniem,
Ik weet hoe je je voelt lieverd! Het is allemaal zo oneerlijk in deze wereld! Maar,zoals ik je al eerder heb gezegd: er is de laatste tijd zo ontzettend veel met je gebeurd!! Dat gaat je echt niet in de kouwe kleren zitten!! Je bent heel VEEL waard, geloof me!! Er komt een dag dat je dat ook echt een beetje gaat geloven, al lijkt het nu allemaal zo nutteloos!!
Probeer energie en kracht te halen uit de positieve dingen die gebeuren en gebeurd zijn, want die zijn er echt!
Lieverd, ik kijk uit naar woensdag!!!!!
Heel veel sterkte en hou je taai!!
knuf, Lotte

Hoi,
volgens mij herkennen de meeste bezoekers van dit forum dit soort gedachtes. Maar ik herken ook dat er meerdere gradaties zijn. Volgens mij ben ik zelf een beetje een manisch depressief typetje, omdat mijn moeilijke periodes altijd afwisselen met extreem gelukkige momenten. En dat is wat mij ontzettend helpt. Op momenten dat ik het helemaal niet meer zie zitten denk ik aan het volgende moment dat ik weer helemaal gelukkig ben, ook al kan ik het me dan bijna niet voorstellen. En dit gelukkig zijn kan heel veel redenen hebben! Ik heb geleerd om op details te letten... dat kan mooie muziek (!!!!) zijn, of nu buiten de voorjaarsgeurtjes, de eerste groene bladeren, een onbeholpen klein kindje... ik focus me gewoon op de dingen die ik wil zien. Ik weet trouwens hoe het is als je niemand kent... ik woon pas sinds vijf jaar in Nederland en pas sinds iets meer dan een jaar daar waar ik nu woon. Ik kende ook niemand... niemand om op terug te valllen, geen ouders of mensen van vroeger. De vrienden die dacht te hebben waren tegelijk met mijn ex-vriend vertrokken.

Ik weet heeeeel goed hoe het is om zo ongelooflijk eenzaam te zijn en het gevoel te hebben dat het toch niemand kan schelen. Ik had ook geen werk, geen vrienden, niet eens een kamer/ flatje en ik moest met niets beginnen. Maar ik wil toch even iets positiefs kwijt: ik heb geleerd om aan mezelf te werken... of eigenlijk anders: ik heb geleerd dat het MOGELIJK is om aan mezelf te werken. Voor een heel groot gedeelte kan je zelf bepalen hoe je je voelt. Dat klinkt nu even erg makkelijk als ik dat zo schrijf, dat is zeker niet zo en het is een lang en moeilijk proces, maar ik ben zo ontzettend trots op wat ik en het afgelopen jaar allemaal heb geleerd dat ik denk dat dit voor anderen ook mogelijk moet zijn. Het geeft je namelijk een dubbel trots gevoel als je het gevoel hebt dat je jezelf hebt kunnen helpen. Ik probeer hier niet te zeggen, dat dit voor iedereen hier ten allen tijde mogelijk is en ik wil niets slechts zeggen over antidepressiva/ psychologen of zo... maar ik persoonlijk vind het idee dat ik op dit gebied iets bij mezelf heb bereikt bijna waanzinnig mooi!

Persoonlijk heb ik nu ook weer een absolute k...-tijd, maar ik laat me er niet meer in verzinken. Soms wordt ik boos op mezelf... en ik WEIGER om op te geven. Waarom? Omdat IK het waard ben! Tjonge jonge, wat zou ik je dit gevoel graag willen laten VOELEN, want op deze manier blijven het lege woorden. Toch hoop ik at je hier wat aan hebt. Ik wens je in elk geval vele leuke momenten om je te laten zien dat ook jou leven het waard is om geleefd te worden.

Je weet me te vinden als je behoefte hebt te praten! Tazzy