Partner depressief, en nu?

Ik moet het toch eens ergens kwijt omdat ik het nu ook niet meer weet. Sinds ongeveer 2 maanden heeft mijn vriend last van aanvallen, die zich uiten in bewusteloosheid. Dat gebeurt zo\\\'n 2 a 3 keer per dag en duurt een paar minuten tot zelfs een aantal uren. Hij is al helemaal gecheckt, cardiologisch en neurologisch, maar niets gevonden. Geen hyperventilatie, geen slaap-ziekte, dus niets eigenlijk. Het blijkt dus psychisch te zijn. Hij heeft het daar heel moeilijk mee omdat hij nergens meer zelfstandig naartoe kan of anders het risico loopt, dat hij in het openbaar een aanval krijgt. In het begin ben ik naar alle afspraken in ziekenhuizen enz. mee gegaan, omdat ik hem het gevoel wilde geven dat hij er niet alleen voor staat. Maar het wordt steeds moeilijker. Hij is ontzettend negatief geworden, en bijna elke dag heb ik het gevoel dat ik hem uit zijn negativiteit moet halen. Wij hebben nu regelmatig knallende ruzies, ook omdat hij mij gedeeltelijk niet meer vertrouwt en erg jalours is geworden. Zonder reden trouwens. Hij vind het verschrikkelijk als ik niet bij hem ben of uit wil gaan. Soms heb ik het gevoel dat zijn aanvallen dan ook erger worden. Dat zegt hij zelf niet, het is maar een vermoeden. Nu heeft hij sinds een aantal dagen ook nog last van buikkrampen gekregen. Ik zelf wordt steeds ongeduldiger en ben soms geneigd hem niet meer te geloven, omdat ik het gevoel heb dat hij soms een beetje zelfmedeleiden heeft. Het is wel raar dat ik zo reageer, zelf ben ik namelijk ook al een keer depressief geweest en ik weet als geen ander hoe verlamt je dan kunt zijn. Maar ik ben er zelf weer uit gekomen, sterker als ooit van tevoren, en nu eis ik denk ik te veel van hem. Maar het kan zo niet meer lang doorgaan. Ik loop sinds weken met zo veel heftige emoties... het begint met machteloosheid, medeleiden, boosheid en ongeduld, twijfels... en niemand die je daarmee verder kan helpen, je bent tenslotte de partner en niet degene die het moeilijk heeft. Ik vrees soms om onze relatie... omdat ik soms het gevoel heb, dat ik het niet meer trek. Ik werk ook nog 40 uur in de week, en dat is gewoon TE VEEL. Ik weet even niet wat ik hiermee aan moet. Sommige dagen voel ik me sterk en denk ik dat we dit gewoon als test moeten zien, maar het is zo moeilijk omdat je niet kunt zeggen hoe lang dit nog gaat duren. Ik probeer zo veel mogelijk dingen voor mezelf te doen, dat ik niet constant geconfronteerd wordt met die elende... maar zodra ik weer thuis ben komt het dubbel hard aan. Daarbij komt ook, dat ik hem helemaal niet alleen WIL laten. Hij is een super-goed mens die nu even heel veel problemen heeft. Ik weet dat niemand mij hiermee kan helpen... maar het opschrijven op zich is al een verlichting.

Groetjes,

een ongelukkige jonge vrouw

hoi tazzy,

je zit wel in een hele rottige situatie hoor.
ik ben zelf op het randje van wel of niet doorzakken in een flinke depressie, maar ik hou mijn hoofd nog net boven water.
mijn vriend heeft het hier dan ook heel moeilijk mee en ik herken wel wat in jou verhaal, je probeert je als partner ook weg te cijferen en dat is niet goed dnek ik. jij bent er ook nog en je moet jou grenzen aan blijven geven. en ook misschien zeggen dat je het zelf niet meer trekt.??
heel veel sterkte met alles
liefs van a(20)