hypochondrie, en hoe je er vanaf komt

Hallo, ik ben een 20 jarige student,

Zo te zien zijn er aardig wat mensen die in de knoop zitten met zichzelf, tegen al deze mensen wil ik zeggen: zie het als een test, sla jezelf er doorheen, je kan nooit minder sterk dan jezelf zijn.

Ik lijdt eigenlijk mijn hele leven al in zekere mate aan hypochondrie, het heeft echter nog nooit zo mijn leven beheerst als het sinds september vorig jaar doet. Voor die tijd was ik altijd wel een beetje bang voor ziektes, kon ik aardig paniekerig doen als ik dacht van een wc bril aids te kunnen krijgen of wanneer ik las over een ziekte in een biologieboek had ik daarna meestal wel een periode van een aantal dagen dat ik er bang voor was. Maar meestal ging het weer over als ik voldoende afleiding had en me met andere zaken bezig ging houden. De kwaal was meer een zaklamp die in bepaalde gevallen aan ging en zich richtte op een kwaaltje of gevoel in m\\\'n lichaam. Na een tijdje was de batterij leeg en kon ik me weer met andere dingen bezig houden.

Zoals ik al vertelde, gaat het sinds september heel wat slechter dan dat. De zaklamp is verandert in een zoeklicht, of eerder een soort Google, die continu m\\\'n lichaam, geest en omgeving afspeurt naar dreigingen. Dit is begonnen nadat ik een ontgroening heb gelopen bij een studentenvereniging. Nu wil ik dat niet als oorzaak bestempelen, zo erg was die periode niet, maar ik dacht na die ontgroening bijvoorbeeld pheifer te hebben, vanwege het vele onhygienische contact met andermans eet en drink gerei. Deze pheifer angst maakte me bang voor het moment dat de ziekte zich zou openbaren.

Toen ik, nadat de pheifer angst was weggeebt, naar een tv programma keek, was daar een vrouw met Hodgkin, vervolgens dacht ik Hodgkin te hebben, na aandringen belandde ik bij de internist die me volledig binnenstebuiten keerde, vervolgonderzoeken deed naar een groot assortiment aan kwaaltjes(hier is overigens niks uitgekomen, alleen dat ik gewoon gezond ben). De Hodgkin angst was weggewerkt en toen kwamen tig andere angsten in sneltrein op me af. Het begon met rabies, toen kwam aids, toen MS, zenuwbeschadigingen, hersenbloedingen, hartkwalen, leukemie, prostaatkanker en weet ik veel wat allemaal nog meer.
Telkens duurde zo\\\'n obsessie met over zo\\\'n ziekte een drie, viertal dagen. Vooral in het midden van die obsessie was ik ervan verzekerd dat ik de ziekte had en binnen 2 jaar dood zou zijn.

Omdat het op een gegeven moment te erg werd, ben ik naar een psycholoog gegaan. Een hele vriendelijke en doortastende man, die me eerst wat ontspanningsoefeningen meegaf, zodat ik in ieder geval lichamelijke klachten weg kon werken, wat de kijk op m\\\'n lichaam verbeterde. Daarna, sloeg hij als het ware met een hamer, het hele geestelijke schild dat ik om mijn persoontje had opgebouwt kapot.

Mijn hele geschiedenis met gescheiden ouders, alcoholistishe moeder, op kamers wonen en levensvisie werden aan gruzelementen geramd. Hierdoor raakte ik samen met mijn psycholoog dichter bij de kern van het probleem, ik zag nu ook in dat ik echt een psychisch probleem had. Ik interpreteerde situaties op een verkeerde manier, waardoor veel situaties angst en angstgedrag tot gevolg hadden.

Probleem was, dat ik me hierdoor zorgen ging maken over mijn psychische gesteldheid. In plaats van lichamelijke ziektes passeerden nu psychische ziektes de revue: ik dacht achtereenvolgens psychopaat, pedofiel, schizofreen, seksmaniak en nog veel meer rariteiten te zijn. Ik moest weer helemaal op zoek naar wie en wat ik was, waar ik heen ging, wat de dood en ouder worden voor me betekenen en wat de zin van mijn leven was. Dit leidde ertoe dat ik continu in mezelf gekeerd aan het piekeren was. Ik was totaal in de war en kon nergens meer van genieten.

Dit waren de keerzijden van psychologische hulp, de positieve kanten waren dat ik door het oprakelen van mijn geschiedenis veel inzicht in mezelf kreeg, problemen met m\\\'n ouders heb aangepakt (m\\\'n moeder is nu min of meer alcoholvrij), beter relaties met anderen kan aangaan (ben laatst een tijdje smoorverliefd geweest en dat geeft pas echt zin aan het leven) en kan me veel beter inleven in anderen. Ook heb ik een nieuwe levensvisie, die lastig te vinden zijn als je atheistisch bent. Ik zit natuurlijk in een soort overgangsfase, van tiener naar volwassen man, en daar komen een hoop geestelijke veranderingen bij kijken, bovendien ga je je in die periode vragen stellen over van alles en nog wat. De psychologische hulp heeft me hierdoor heen geholpen en helpt me er nog steeds doorheen. Ik ben er namelijk nog lang niet. Wel heb ik het gevoel als een rijker mens uit deze ervaring te komen dan ik was toen ik aan het begin van het traject stond.

De hypochondrie is namelijk nog steeds niet over, het scheelt dat ik de angsten en verkeerde interpretaties kan herkennen, maar ik kan in sommige gevallen, als de prikkel te hevig is, er niet omheen om richting het worse-case-scenario te denken. Laatst had ik last van mijn knieen omdat ik lang had gestaan en dacht gelijk aan reuma. Ik had tintelende benen en dacht dat m\\\'n ruggewervels de zenuwen naar m\\\'n benen afknelden (bleek een soort verzuring door angst, stress en verkeerde houding te zijn). Ook stootte ik vorige week mijn hoofd erg hard tegen een zware lamp en had een dikke buil, ik was erg bang voor een hersenschudding/bloeding en nu nog steeds wel een beetje. Alhoewel ik niet bewusteloos of duizelig ben geweest.

Wat me op dit moment nog de meeste angst bezorgt is een vage spanning/trilling bovenin m\\\'n nek, \\\'t is een onbeschrijfelijk gevoel en ik word er ook duizelig van. Aangezien ik zondag een documentaire over parkinson bij jonge mensen heb gezien denk ik daar uiteraard meteen aan. Het gevoel is er nu 3 dagen, ik heb het al eerder gehad, maar toen ging het steeds over. Mijn ratio zegt: vermoeidheid, stress, hoge bloeddruk door angst, verkeerde houding. Mijn angstgevoel zegt: parkinson, ms, hersenbeschadiging/schudding. Ik sta op een tweesprong, ik kan kiezen om mijn angst volledig de vrije loop te laten of ik kan proberen de spanning en verkeerde houding weg te werken. Door onzekerheid blijf ik nu hangen op de grens en voel me hier niet prettig bij.

Wie heeft gelijksoortige ervaringen gehad, wie herkent het vreemde gevoel bovenin de nek en wat kan ik er aan doen. Sorry voor de lange tekst maar ik moest dit even kwijt, dat zou iedereen moeten doen, het geeft rust en schept ruimte.

Vriendelijke groeten en sterkte met de kwaaltjes,

X

Hoi
In ieder geval goed dat je dit allemaal vertelt. Ik vermoed dat veel mensen die medische forums bezoeken wel iets herkennen van je angsten! je hebt hulp gezocht, geleerd dat voor je iets voelt eerst een gedachte was, een angstige misschien en dat je anders naar dingen kunt kijken.
En dat het lastig is dat geleerde altijd te gebruiken merk je ook, want de spanning in je nek levert stress op.
Ik ben het met de andere reactie eens. Ik herken het als een spanningsgevoel wat niet makkelijk weggaat als je stressig blijft. Probeer er anders naar te kijken en het en andere betekenis te geven. Je wordt weer gefopt, je trapt er weer in; gauw het gedachtenroer om en iets leuks bijvoorbeeld doen. pak dat sterke stukje van je op wat er bijvoorbeeld voor zorgt dat je zo'n goed bericht op het forum plaatst. je hebt een hoop geleerd; he hoeft het alleen( aanhalingstekens blijven niet staan plaast ze aan weerszijden van alleen) maar toe te passen
succes
christien

Heej allemaal,

Dat verhaal wat ik daar net lees is precies mijn verhaal. Nouja... bij mij is het allemaal net iets anders begonnen. Ben ook altijd ontzettend hypochonder geweest, maar mankeerde gelukkig nooit echt iets. Het bleef bij mij een zaklamp die af en toe aan ging, tot 1,5 jaar geleden.
Ik had net een vriend, een hele lieve, eentje waar ik eindelijk echt mezelf bij kon zijn. Ik had mijn eigen ikje eigenlijk al m\'n hele leven verstopt, maar nu mocht ik dan eindelijk langzaam naar buiten komen. Mijn vriend is ook iemand die mensen heel snel doorziet, zo ook mij... hij vond me hardstikke lief, maar er waren ook dingen van mij die hij niet begreep. En die ik zelf ook niet begreep.
Maargoed, 1,5 jaar geleden kreeg ik ineens paniekaanvallen, ik blijk een paniekstoornis te hebben. Ik weet nu sinds een half jaar dat ik dat heb, maar inderdaad.... een jaar lang hebben doktoren en suffe studentenpschychologen me voor de gek gehouden en gezegd dat er niet zoveel aan de hand was en dat ik moest leren rationeel te denken.
Bij een paniekstoornis moet je je voorstellen dat je ineens niet goed wordt, je krijgt hartkloppingen, gaat moeilijk ademen, overal spanningen, je kan niet meer normaal denken en denkt echt werkelijk dat je gek wordt. Het gaat wel over, maar na eenmaal zo\'n paniekaanval gehad te hebben moet je wel heel erg sterk zijn om niet te denken dat je aan het doordraaien bent. Want dat is het grappige van een paniekstoornis: Je denkt dat je gek wordt, maar er is echt geen sprake van. Kijk nu naar mij, na 1,5 jaar ben ik nog steeds niet doorgeflipt!!!
Na deze ervaringen kwam mijn hypochondrie om het hoekje kijken. Van borderline, tot schizofrenie, tot manisch-depressief. Ik hoef maar ergens iets te lezen en ik denk dat ik het heb. Ik zat net op dit forum te lezen over een meisje dat zo vaak aan zelfmoord dacht en meteen denk ik dan ook... onee... dat gaat met mij ook nog wel gebeuren. En eigenlijk moest ik me schamen, want met mij is juist niets aan de hand. Ik heb heus wel momenten gehad dat ik het echt niet meer zag zitten, omdat niemand me een jaar lang vertelde wat ik had... maar nooit serieus overwogen om voor een trein te springen. Bovendien ben ik nu net 2 maanden van de Seroxat af en dat spul heeft enorm geholpen. Ik wilde het alleen niet lang slikken, maar ik weet wel, als het echt niet meer gaat is er altijd dat middeltje nog, hoe vervelend het spul ook is.
Ik heb ook sinds een half jaar een goeie psycholoog. Ik moet inderdaad rationeel leren denken, want doordat ik een jaar niet heb geweten wat er aan de hand was, ben ik wel al mijn zelfvertrouwen kwijtgeraakt.
Zelfs nu ik dit schrijf zit er een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt dat ik toch vast wel iets enorm ergs heb en dat het nooit goed meer komt. Het lijkt wel alsof ik soms uit twee delen besta.