Alzheimer

onzichtbare veranderingen [mijn schoonmoeder heeft Alzheimer]

Hallo wat is het koud hé.
Hallo ma, ja het is heel koud en we lopen de warme kamer binnen.

Wat is het koud hé zegt ze weer, ja ma heel koud.
We gaan zitten en wrijven onze handen warm.

Wat is het koud hé ,hoor ik haar weer zeggen.

Om dit patroon te doorbreken zeg ik nu, ja koud genoeg om ons nu te warmen aan een bakkie thee.
Ze staat op en ik hoor de koelkast deur.De waterkoker word aangezet en slaat snel weer uit, ze vergeet er water in te doen.

Ze was weer binnen gekomen en ging zitten. Normaal had ze praatjes voor 10 en nu valt er een stilte.
Man lief praat wat met zijn vader en Ma kijkt niets zeggend de kamer in.

Onze ogen ontmoeten elkaar en ik dacht al daar komt het weer; wat is het koud hé.

6 Jaar ken ik haar nu, altijd gast vrij, eten jullie mee, zullen we gezellig dit of dat ..............
Nu zit haar lijf in die stoel en haar geest is op reis.Gaat iedere keer weer een stukje verder weg.

En een stukje dichter bij haar jeugd. Alle oude dingen worden opeens weer nieuw, alle dingen van nu zijn er niet meer.

Ik sta op en zeg het water is vast al klaar zal ik even helpen.Daardoor staat ze op en we maken alsnog samen thee.
Man lief drinkt van zn leven geen thee en Ma schenkt thee in voor haar oudste, wil je er suiker in. Hij vroeg mij om koffie en ik vergeet het te zeggen en neem royaal de schuld op me .

Even lijkt het erop of ze me door heeft en lacht naar me en zeg rot meid ! Tegelijk krijg ik een knuffel.
Ik pak haar strak even tegen me aan, even het hier en nu in me opnemend.

Als we weg gaan zwaait ze alsof we voor jaren weg gaan met 2 handen.
Een traan loopt langs mn wang zo'n sterkte lieve vrouw en die rot ziekte die haar bij ons weg haalt.

Het gaat zo snel, mn man kijkt me zwijgend aan zijn ogen zeggen me genoeg.Ik geef hem een aai over zn bol en zeg gelukkig is ze zelf vrolijk en beseft ze het niet.

Maar als je nog vragen heb, stel ze dan snel want morgen kan ze het vergeten zijn.

dank je wel.

Tja, heel veel sterkte toegewenst, en eens is maar weer aangetoond dat je geen dingen met elkaar kunt vergelijken. MS is niks maar dit ook niet. Deze week is de tweede getuige van ons huwelijk gecremeerd, 51 jaar. De eerste was er met 32 jaar al klaar mee. Nogmaals heel veel sterkte.

Gr,

André