Ik ben een man van 35 en zit met een hele nare situatie in mijn maag. Ik heb nu 14 jaar een relatie met mijn vrouw, wij hebben een fijne zoon van 5. Na een depressieverleden van mijn vrouw en horrorzwangerschap en -bevalling destijds met grote, ingrijpende hele nare en langdurige nasleep (o.a. zwangerschapsvergiftiging/ hoge bloeddruk, drama-bevalling, bekkeninstabiliteit, depressie, vrijwillige opname vanwege zware depressies van mijn vrouw) hadden wij ons erop ingesteld dat het bij 1 kind zou blijven. Om een lang verhaal kort te maken: mijn vrouw is weer (vooral door haar gewenst) zwanger – 16 weken inmiddels. Nu is de situatie dat ik hevig verliefd ben geworden op een vriendin die ik ruim 5 jaar ken en steeds beter heb leren kennen over de jaren. Dit is voortgekomen uit een vriendschap en heeft een voor ons heel onbedoelde wending genomen. In haar jarenlange buitenlandse afwezigheid is er door veel schrijven iets gegroeid wat heel bijzonder en voor ons niet te negeren is. Het is er. En ik weet eigenlijk dat ik met haar verder wil – hoe lastig en erg ook. Het is begonnen net voor ik wist dat mijn vrouw zwanger was – over die zwangerschap had ik overigens al grote twijfels (ook bekend bij mijn vrouw) en zelf de beslissing genomen met pogingen te willen stoppen, maar naar is gebleken te laat. Dat staat hier nu echter niet ter discussie. We zijn daar doelbewust mee bezig geweest. De vriendin weet inmiddels ook van de zwangerschap.
Ik houd van mijn vrouw en wil haar zo min mogelijk pijn doen – maar dit zal als een donderslag bij heldere hemel komen en ik ben bang dat ze instort. Ik denk wel dat zij over de jaren veel steviger in haar schoenen is komen te staan en dat ons zoontje haar zal helpen overeind te blijven. Ook ben ik voornemens bij te staan waar ik kan en zoveel mogelijk zorg op mij te nemen. Maar naast die andere relatie.
Ik heb begrepen dat een stressfactor als het verbreken van een relatie van grote invloed op de gezondheid van het ongeboren kind zal kunnen zijn. In haar geval is dat zeker een factor van belang denk ik. Wanneer vertel ik het haar? Ik begrijp dat er nooit een goed moment is... Ik neig ernaar te wachten tot een aantal maanden na de bevalling, maar het voelt niet prettig te wachten. Graag reacties.
beëindigen relatie tijdens zwangerschap
Dit is zeker een nare situatie. Ik zou sowieso geen overhaaste beslissingen nemen. Je staat op het punt om je tweede kindje te krijgen samen met de vrouw met wie je al 14 jaar lief en leed deelt. De kans is inderdaad groot dat zij weer depressief wordt wanneer jij haar verlaat. En uit je verhaal proef ik wel dat je haar dat niet gunt.
Maar heb je enig idee wat voor effect dit ook zal hebben op je kinderen? Die moeten ook door, met een depressieve moeder. De tweede moet zelfs nog geboren worden.
Het is misschien makkelijk praten, maar is het misschien een idee om de contacten met je 'liefje' te verbreken en voor je gezin te kiezen? Je vrouw maar vooral ook je kinderen hebben je nodig.
Uiteraard blijft het jouw keus. Maar ik vind het kortzichtig om voor je eigen geluk te kiezen, terwijl je weet in wat voor situatie je je kinderen achterlaat.
Maar heb je enig idee wat voor effect dit ook zal hebben op je kinderen? Die moeten ook door, met een depressieve moeder. De tweede moet zelfs nog geboren worden.
Het is misschien makkelijk praten, maar is het misschien een idee om de contacten met je 'liefje' te verbreken en voor je gezin te kiezen? Je vrouw maar vooral ook je kinderen hebben je nodig.
Uiteraard blijft het jouw keus. Maar ik vind het kortzichtig om voor je eigen geluk te kiezen, terwijl je weet in wat voor situatie je je kinderen achterlaat.
ik vind toch niet dat je speciaal bij je vrouw moet blijven voor de kinderen. Zolang het geen vechtscheiding wordt, kunnen zij er gelukkig en zorgeloos mee groot worden, maar dat hangt natuurlijk van beide ouders af.
Maar wanneer vertel je het natuurlijk... Heeft zij nog niets door? Want als je verliefd bent op een ander, kan ik me wel inbeelden dat je dan toch veeeeeel minder knuffelt en liefdevol met elkaar omgaat. Een vrouw is zowizo wel al gevoeliger tijdens een zwangerschap en veel stress is naar het schijnt niet zo goed voor het ongeboren kindje.
Als je zo zeker bent dat dit de ware is, zou ik toch tegen je vrouw zeggen dat je verliefd bent geworden op een andere vrouw.
Het gaat nog moeilijk worden voor iedereen, ook voor de kinderen.
Ik weet nu niet of je vriendin het ziet zitten met 2 kindjes die niet van haar zijn. Want als dat al helemaal niet zou klikken met je zoon en haar, ga je nog spijt krijgen van wat je gedaan hebt...
In ieder geval, volg je hart maar gebruik je hersens en denk heel goed na over alles wat je wil gaan doen ;-)
Veel succes van een gescheiden mama
Maar wanneer vertel je het natuurlijk... Heeft zij nog niets door? Want als je verliefd bent op een ander, kan ik me wel inbeelden dat je dan toch veeeeeel minder knuffelt en liefdevol met elkaar omgaat. Een vrouw is zowizo wel al gevoeliger tijdens een zwangerschap en veel stress is naar het schijnt niet zo goed voor het ongeboren kindje.
Als je zo zeker bent dat dit de ware is, zou ik toch tegen je vrouw zeggen dat je verliefd bent geworden op een andere vrouw.
Het gaat nog moeilijk worden voor iedereen, ook voor de kinderen.
Ik weet nu niet of je vriendin het ziet zitten met 2 kindjes die niet van haar zijn. Want als dat al helemaal niet zou klikken met je zoon en haar, ga je nog spijt krijgen van wat je gedaan hebt...
In ieder geval, volg je hart maar gebruik je hersens en denk heel goed na over alles wat je wil gaan doen ;-)
Veel succes van een gescheiden mama
Ik zou zeggen blijf bij je vrouw want je krijgt er spijt van zeker als je kinderen groter worden je hebt dan met je nieuwe vriendin niets te delen wat de kinderen aangaat,en is het begeren niet groter dan het hebben?
Pagina
1