| 58231 |
hallo,
Ik weet niet echt waar ik moet beginnen, dus ik zal maar bij het begin beginnen.
Ergens ben ik psychologisch altijd al een probleemkind geweest. Toen ik 10 jaar was had ik last van dwangneuroses. Ik moest dingen doen, bijv tien x het licht aan en uitschakelen of er ging iets gebeuren met mijn familie. ik wist dat dit mijn eigen stem was in mijn hoofd en heb het zonder hulp overwonnen. dit heeft wel 3 jaar geduurd dat ik daar last van had. onmenselijk eigenlijk.
Dan had ik van 13 tot 18 jaar last van andere psychologische klachten. iedere keer ik naar school moest, moest ik 3x naar het toilet door zenuwen en angst. eenmaal thuis had ik daar geen last van. ik werd niet gepest, ik was zelfs redelijk populair, maar ik voelde mij altijd gevangne op school. "als er iets gebeurde, kon ik niet weg"
last van angst, bang om flauw te vallen, hyperventilatie... uiteindelijk was er angst voor de angst.
een psycholoog heeft niets geholpen.
dan ben ik daar de universiteit gegaan en ook daar had ik dan last van angst. dit male angst om in de aula te zitten. ik was bang om tussen die 600 leerlingen te zitten en niet weg te kunnen als er iets gebeurde. wederom angst, paniek, hyperventilatie.
intussentijd zat ik dan thuis ( werkzoekende ), maar werd er een oogziekte bij me geconstateerd. ik zie heel de tijd dubbel en ik zie flikkeringen en dergerlijke, heb ruggemergpunctie had en mri, maar ze vonden de oorzaak niet. omdat ik er depri van werd had ik cymbalta voorgschreven gekregen. Intussentijd had ik weer last van dwanggedachten. gedachten die ik niet onder controle had, als er mensen tegen me praatten, had ik inwendig in men hoofd zoiets dat zei "hou je bek, sterf, stik, krijg kanker". Ik noem het geen stemmen, want het is mijn eigen stem, ik heb het alleen niet onder controle, ik heb angst om psychotisch te worden, en als ik dat dan heb die gedachten, begin ik nog meer te paniekeren en angstig te worden. de cymbalta had bijwerkingen, intussentijd werk gevonden en ik overleefde het, ik was afgeleid door het werk, kwam thuis, was rustig etc.
na een jaartje ben ik gestopt met de cymbalta en heb ik terug een jaar normaal kunnen overbruggen, maar nu sinds een maand terug, zijn als die gevoelens terug gekomen.
Ik schoot snachts wakker in paniek, dan aan tafel begon ik te hyperventileren, had ik schrik om weer te eten aan tafel, had ik angst voor de angst,...
nu krijg ik hele dagen mijn geest niet stil. ik heb geen enkel rustig moment meer in mijn hoofd. ben angstig zonder reden.het is alsof ik iedere keer, ieder moment "aaaaaaaaaaaaa" in mijn hoofd zit te roepen. ook die gedachten tov mensen komen weer voor, maar ik panikeer dat weer als ik ze heb en heb dan zoiets van het is omdat ik bang ben dat ik gek wordt, dat ik zo'n gedachten in de hand werk, maar toch word ik niet rustig.ik vind het vreselijk omdat die gedachten zijn tov mensen die ik doodgraag heb, heb ik die bij anderen, besteed ik er geen aandacht aan en gaat het weg. daarom dat ik denk dat ik het zelf in de hand werk, maar toch kom ik er niet los van. Vroeger kon ik zo een liedje in mijn hoofd hebben en dacht je daar es aan en ging het weg. nu heb ik iedere dag non stop liedjes in men hoofd en ik word er gek van omdat het niet rustig wordt. het is alsof er een tape in men hoofd afspeelt.
altijd angstn altijd dat knagend gevoel in de buik, altijd zenuwen, altijd dat reetzweet door de spanning.
ik rook, drink, drugs niet.
ik ben zo bang dat ik gek wordt, maar als ik dat allemaal lees van schizofrenie ezno ben ik bang dat ik dat ook heb, maar ergens weet ik dat het niet zo is, maar toch heb ik mijn gedachten niet onder controle. Bij de minste afwijkende gedachte panikeer ik.
pfwiew, hele uitleg. |
22 juli 2010 17:37 |
