| 21279 |
Hallo,
Sinds een week ongeveer heb ik last van zeer pijnlijke borsten.
Ontdanks dat mijn baarmoeder is verwijderd kan ik nog wel elke maand voelen wanneer ik mijn maandstonden zou moeten krijgen maar dit is een andere pijn.
Zonder baarmoeder kan het natuurlijk ook niet om een zwangerschap gaan.
Ik ga nu wel een afspraak bij mijn gynaecoloog maken maar ik ben bang dat zij mij gaat vertellen dat ik een mamografie moet laten doen en dat ze borstkanker ofzo ontdekken.
Mijn borsten zijn ook wat gegroeid en ze doen zelfs pijn als ik mij omdraai in bed.
Ik probeer zelf wel te voelen of ik knobbeltjes in mijn borsten vind maar omdat ik daar zo bang voor ben, vind ik precies overal knobbeltjes.
Mijn grootmoeder heeft borstkanker gehad en ik heb mij laten vertellen dat deze ziekte erfelijk is maar dat het een generatie overslaat.
Kent er iemand dit probleem?
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 21267 |
Hallo,
Zoals jij dit verteld is de kans volgens mij toch heel groot dat je zwanger bent. Een testje is inderdaad de oplossing.
Maar waarom neem je geen voorbehoedsmiddelen? Je bent toch niet bezig om zwanger te worden.
Groetjes, Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 21252 |
Hoi,
Ik denk niet dat je hartafwijking invloed heeft op hoe snel je zwanger word.
Een vrouw die ik ken heeft 2 gezonde kindjes en zij heeft ook een hartafwijking. Zij moest wel medicatie nemen tijdens de zwangerschap maar voor de rest ging alles zijn normale gangetje.
Het ligt er misschien al aan wat voor soort afwijking je hebt.
Hopelijk heb je hier wat aan.
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 21201 |
ja je arts weet dat.
Het is volgens mij vrij logisch dat geen enkel medicijn goed is als je zwanger bent. Maar welke effecten dat op je zwangerschap heeft, moet je aan je arts vragen. |
29 april 2010 20:13 |
| 21107 |
Beste Mirra4 en Oelc,
Dit gaat niet over afkatten en ook niet zo direct over een ander zijn verdriet of mijn eigen verdriet.
We leven toch niet in de oertijd en ook niet in Afrika waar ze nog nooit hebben gehoord van `diverse` voorbehoedsmiddelen. Het gaat meer om het feit dat hier met een leven word gespeeld. Dat is gewoon onverantwoord. Als je de eerste keer al zwanger bent geraakt door de pil heen dan ga je naar een ander voorbehoedsmiddel op zoek en probeer je de kans, dat het een 2e keer gebeurt, uit te sluiten.
Haar vriend zou ook zijn verantwoordelijkheid eens op zich moeten nemen. Hij heeft haar tenslotte zwanger gemaakt.
We leven in een tijd dat je heel veel keuze in voorbehoedsmiddelen hebt. Als het 1 niet werkt dan kan een het andere opteren.
We leven ook in een tijd dat de weeshuizen overvol zitten en dat er een tekort is aan opvang gezinnen.
Als je dan toch zwanger geraakt, weet ik ook wel, dat je er dan zeker moet zijn dat je je kindje een goed leven moet kunnen garanderen. Maar eerst en vooral moet je gewoon zorgen dat je niet zwanger geraakt en zeker als het je al eens een keer overkomen is. Dan ben je normaal gezien extra oplettend voor dat soort dingen.
Zo`n teksten als `een goede abortusregeling` vind ik compleet absurt!!!
Mirke zegt zelf dat ze veel problemen had met haar eerste abortus en straks zit ze misschien met een kind dat ze niet eens wil. Vervolgens krijgt ze misschien een postnatale depressie en wat er daarna volgt dat wil ik nog niet eens weten.
Het zijn allemaal speculatie`s maar in veel gevallen is het zo al gegaan.
Ik heb medelijden met al die kindjes. Ze hebben er niet om gevraagd maar hun lot is al wel gekozen.
Groeten |
29 april 2010 20:13 |
| 21105 |
Hallo,
Ik vind dat pluggie groot gelijk heeft.
Als je vorige keer ook al door de pil heen zwanger bent geraakt, dan ga je normaal op zoek naar een ander voorbehoedsmiddel. De pil kan door allerlei dingen afgebroken worden. Dus de ezel stoot zich wel 2 keer aan dezelfde steen want nu is het weer gebeurt. Misschien wou je die vorige abortus niet laten doen maar je hebt het wel zelf gedaan en spijt komt altijd te laat. Zo`n dingen laat je nu eenmaal niet bepalen door andere mensen rondom je heen. Laat staan dwingen. Jij loopt nu met het kutgevoel rond dat je, een al verwekt kind, het leven niet hebt geschonken. Trouwens hoeveel gezinnen wonen er wel niet op een appartement, hoeveel kinderen gaan er wel niet naar een creche of onthaalmoeder, hoeveel moeders gaan er wel niet full time werken? Je kan toch moeilijk thuis blijven tot dat je kind 18 jaar is. Dus dat zijn allemaal redenen die nergens op slaan.
Ookal ga je het kindje nu wel laten komen, je bent er toch bang voor dat je nu weer zwanger bent. Je wil geen abortus maar je wil ook geen kind. Wat wil je eigenlijk wel?
Als je wil dat iemand jou beter begrijpt dan moet je je achtergrond vertellen. Niemand weet tenslotte wie je bent en als je het niet wil vertellen dan moet je er niet van verschieten dat je zo`n reacties krijgt.
Iedereen hier op dit forum wil kindjes krijgen of zijn zo verdrietig dat ze hun kindjes moeten afgeven en jij praat net of je hebt het over een leeg pakje boter dat je weggooit.
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 21102 |
Zelfs een ezel stoot zich geen 2 maal aan dezelfde steen luidt het spreekwoord!!! Onbegrijpelijk!!! |
29 april 2010 20:13 |
| 21094 |
Hallo,
Ook van mij een dikke proficiat. Ik wens jou toekomstig gezinnetje het allerbeste toe.
Groetjes Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 21041 |
Hallo,
Ergens meer naar onder in het forum had er iemand een vraag over teen schimmel.
Ik heb daarop gereageerd. Misschien heb jij daar ook wat aan. Dikwijls word een teenschimmel hetzelfde behandeld als een voetschimmel.
Hopelijk ben jij hier ook mee geholpen.
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20988 |
Hoi,
Een gevoelloze huid rond de navel is niet zo gek. In het begin van mij zwangerschappen had ik dat niet maar toen mijn buik echt dik begon te worden, had ik hetzelfde dan dat jij nu hebt. Ook na dat je bevallen bent kan je daar nog even last van hebben.
Met steken in de heup, heb ik geen ervaring maar vergeet niet dat je kindje veel plaats nodig heeft daar binnen in je lichaam. Hij/Zij zal er wel voor zorgen dat die ruimte gecreeerd word en duwt andere dingen naar een andere plaats en dit zorgt dikwijls voor klachten. Zo had ik veel last van mijn ribben.
Hopelijk een antwoord op je vraag.
Groetjes, Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20979 |
Hoi,
Ik had dit probleem ook toen ik zwanger was. Ik slaap normaal ook op mijn buik.
Ik heb jammer genoeg geen oplossing gevonden voor dit probleem en ik denk ook niet dat er 1 is. Behalve een groot gat in je matras maken waar je buik dan inpast. Hhahaha!
Volgens mij zal je er een beetje aan moeten wennen tot je bevallen bent.
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20824 |
Hi,
Op dze vraag zal je heel veel verschillende reacties krijgen. Het is bij iedereen zo verschillend.
Bij mij bijvoorbeeld, duurde het nooit lang. Nadat ik stopte met mijn pil, werd ik elke keer 1 keer ongesteld en dan was ik zwanger.
Bij mijn schoonzusje duurde het 5 jaar en bij een vriendin duurde het 1 jaar.
Ik denk dat het niet goed is voor je te vergelijken met andere vrouwen op dit gebied. Ik zou zeggen, steek het niet te veel in je hoofd en wacht rustig af. Het komt als jou lichaam zich daar klaar voor vind.
Succes, Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20788 |
Denk je dat je zus echt in levensgevaar is??? Ik denk dat je daar toch nog eens goed achter moet informeren.
Er kunnen zich allerlei complicatie`s voordoen tijdens de zwangerschap. Volgens mij is dit niet te wijten aan de eiceldonatie.
Mijn moeder heeft me wel eens verteld dat ze iets soortgelijks had toen ze van mij zwanger was. Ze heeft toen ook platte rust moeten nemen en ze moest dit dan ook in het ziekenhuis doen, 4 maanden lang. Ze heeft dit dan ook gedaan en na een lange en vermoeiende bevalling is uiteindelijk alles goed gekomen. Ik weet nu niet of dat ook dat h.e.l.p. syndroom was en daarom denk ik ook dat je voor zeker te zijn omtrent deze situatie, dat je beter meer info vraagt aan je zus haar behandelende arts.
Groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20785 |
Lieve mensen,
Ik had mij voorgenomen om geen reacties meer te geven op wat hier allemaal gevraagd en verteld werd. Ik laat dikwijls mijn emoties meer spreken als mijn verstand en ik weet dat dat niet altijd goed is.
Dit keer kan ik het toch niet goed laten.
Ik lees de laatste tijd veel over abortussen en dat snap ik niet goed. Ik krijg soms het gevoel dat daar veel te luchtig over gegaan word. Ik weet ook dat met het verlies van mijn 2 kindjes, er bij mij een groot verdriet zit en zo ook een grote frustratie maar dit neemt niet weg dat ik niet kan begrijpen hoe je ongewenst kan zwanger geraken.
Er zijn veel mensen die dolgraag kinderen willen maar er geen kunnen krijgen. Er zijn mensen die hun kind of kindjes moeten afgeven en er zijn mensen die hun kind laten weghalen.
Als je toch voorbehoedsmiddelen hebt genomen en als je dan toch zwanger bent geraakt dan kan ik er mij nog iets bij voorstellen dat je jezelf afvraagt of je je kind een leven kan geven waar hij/zij recht op heeft. Maar als je zomaar even doodleuk onveilig hebt gevreeen, dat kan ik niet begrijpen.
Misschien ben ik daar te kortzichtig in. Dat heeft alles te maken met mijn verdriet.
Mensen, denk asjeblief goed na. Als er iemand abortus overweegt en ookal is het nog maar een vruchtje dat helemaal nog niet levensvatbaar is, het is en blijft een wonder. Als je het zelf hebt meegemaakt kom je meer en meer mensen tegen die een verlies van een kind te verwerken krijgen. Sterker zelfs, dat krijg je niet verwerkt. Het is en blijft een lidteken in je leven.
Ik wil de mensen die ooit een abortus hebben laten uitvoeren of het overwegen, wil ik niet aanvallen. Ik wil enkel iets duidelijk maken. Misschien is dit ook wel een kreet om hulp. Ik weet het zelf niet eens......
Graag een reactie......
Groetjes, Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20753 |
Hi,
Ik heb mij wel eens laten vertellen dat als je zwanger bent de kleuring op je haar niet altijd even goed werkt. Ik ben zelf nagelstyliste en gelnagels breken bij zwangere vrouwen ook vlugger af dan bij niet zwangere vrouwen. Dit komt door je hormonen en je vitaminen. Je kind neemt alles uit lichaam om te kunnen ontwikkelen en daarom accepteerd je lichaam geen dinngen die er van nature eigenlijk ook niet zijn.
Volgens mij is dit niet schadelijk voor je kindje want de verf dringt niet zover in de huid zodat het opgenomen word in je bloed. Het enige dat volgens mij niet zo gezond is, is de geur die de verf afgeeft.
Misschien kan je gedurende je zwangerschap je haar kleuren met een kleurshampoo. Die ruikt niet zo sterk.
Succes, groetjes,
Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 20732 |
Hi,
Het zou best kunnen dat je hormonen een beetje de weg kwijt zijn. Misschien door fysieke of psychologische moeilijkheden. Deze problemen kunnen door heel veel dingen veroorzaakt worden.
Na 8 maanden word het dan toch wel eens tijd dat je je gynaecoloog of je huisdokter raadpleegt. Als ik in jou plaats was had ik het al veel eerder gedaan.
Je baarmoeder is tenslotte het fabriekje waar je toekomstig kindje de eerste 9 maanden van zijn/haar leven moet doorbrengen en ontwikkelen.
Verzorg het daarom goed.
Succes, Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 19422 |
Het valt mij op dat er veel vrouwen zijn dat vragen stellen omtrent de eisprong, de innestelingsdag en hoe komt het dat ik nog altijd niet zwanger ben.
Als je De Pil neemt mag de natuur zijn gang niet gaan. Als je De Pil niet neemt is dat niet zo gek dat er niet altijd een bepaald aantal dagen tussen je cyclus zit. Dat is nu eenmaal de natuur.
Toen ik wou zwanger worden, ben ik gewoon gestopt met mijn pil en heb er voor de rest niet meer over nagedacht. Elke 3 keer dat ik zwanger was, zat er 1 cyclus tussen voor ik in verwachting was
Mijn broer zijn vrouw zat ook alles uit te tellen en was daar voortdurend mee bezig. Na 3 jaar was ze nog niet zwanger. Ze hebben ook allerlei hormonenkuren gedaan. Na uiteindelijk 5 jaar was ze nog altijd niet zwanger en hadden hun daarbij neergelegd dat ze geen kinderen konden krijgen. Ze hebben het totaal uit hun hoofd gezet en gingen door met hun leven maar wel zonder Pil.
Met het uit hun hoofd te zetten was ze na 3 maanden zwanger en is nu ondertussen zwanger van hun 3e kindje.
Groetjes |
29 april 2010 20:13 |
| 19175 |
Aanvullend op het stukje geschiedenis van hierboven wil ik ook nog even zeggen dat jullie mij ook ten aller tijde vragen mogen stellen. Als ik iemand kan helpen met mijn ongewenste ervaringen, doe ik dat met plezier. Zo`n dingen wens ik mijn ergste vijand niet toe. Na deze gebeurtenissen in mijn leven heb ik mij een beetje verdiept in het `zwanger zijn`. Zowel op positief als negatief vlak. Ik ben verklaringen gaan zoeken en met mensen gepraat die iets dergelijks hebben meegemaakt. Uiteindelijk ondervind ik dat er toch heel wat mensen zijn die mijn steun en ondervindingen op prijs stellen.
Groetjes Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 19174 |
Lieve mensen,
Misschien hebben jullie mij al wel eens zien verschijnen op dit forum. Ik wil mij even voorstellen. Ik ben Nancy en ben een jonge vrouw van 26 jaar. Mijn leven is niet over rozen gegaan en misschien zijn er wel mensen die mijn ervaringen kunnen delen. In 1997 ben ik niet zonder problemen bevallen van mijn eerste dochtertje, met een keizersnede. Na een fout bij de operatie ben ik veel bloed verloren en ben ik zwak geweest en had ik een vrij lange herstelperiode voor de boeg. In 1999 besloten ik en mijn toemalig vriend nog een kindje te maken. Na een probleemloze zwangerschap bleek het toch verkeerd te gaan. 2 Weken voor mijn uitgerekende datum voelde ik geen leven meer en mijn ongerustheid was niet onterecht. Mijn gynaecoloog stelde na controle vast dat mijn zoontje overleden was. Overmand door verdriet en ongeloof bracht dit ook nog de nodige problemen en teleurstellingen mee. In 2001, 2 jaar na intens verdriet besloten we toch nog eens te proberen een speelkameraadje voor onze dochter te maken. Na veel ongerustheid kreeg ik een prachtige dochter. 6 Maanden overleed zij aan wiegedood. Ik ben er nog altijd kapot van en kan het moeilijk en plaats geven in mijn leven.
Ik ben ondertussen gescheiden van de vader van mijn kinderen en ben gelukkig met een man dat 25 jaar ouder is dan ik. Hij heeft 2 kinderen. Een zoontje van 11 en een dochter dat dood gereden is op haar 12e jaar. Is er iemand die ook iets soortgelijks heeft meegemaakt? Hoe ga jij er mee om? Kan jij het een plaats geven in je leven?
Dit is uiteindelijk een leven in een notendop. De rest ken je wel eens lezen in een boek dat ik misschien ga schrijven. Dat ik schijnbaar ook een manier van verwerken.
Groetjes Nancy |
29 april 2010 20:13 |
| 19129 |
Beste,
Naar mijn mening denk ik niet dat het verstandig is dat je dat doet tijdens je zwangerschap. Voor alle risico`s uit te sluiten kan je het beste wachten tot je bevallen bent.
Mijn vader en mijn broer zijn alletwee diepzeeduikers en ik weet daarom toch dat het een sport is dat niet zonder gevaar gepaard gaat. De zuurstof uit die flessen is toch ook niet zoals je normaal ademhaald. Er zit een bepaalde druk achter. Ook als je dieper in het water gaat krijg je een bepaalde druk op je lichaam. Je moet ook `trappen` doen als je terug naar de oppervlakte wil. Daar zal allemaal wel een reden voor zijn.
Als ik jou was zou ik toch zeker goed informeren bij een ervaren duiker of bij een duikschool voor je eraan begint!
Groetjes |
29 april 2010 20:13 |
| 18697 |
beste Mirthe,
Ikzelf heb 3 kindjes, waar er 2 van overleden zijn. Mijn eerste dochter is ondertussen 7 jaar. Mijn 2e kindje, een zoontje, is overleden een paar dagen voor de uitgerekende tijd en mijn 3e kindje, een dochter, is overleden aan wiegedood op 6 maanden leeftijd. Na de laatste zwangerschap werd ik na ongeveer 4 weken ongesteld. Maar het probleem was dat het niet stopte. Ik ben ongeveer 1 jaar aan een stuk ongesteld geweest. Ik ben toen terug De Pil beginnen slikken maar dat hielp niet. Daarna heb ik ook een curitage laten uitvoeren. Op zich is het een ingreep waar je achteraf geen last meer van ondervind. Ik toch tenminste niet. Ik heb dat ook onder narcose laten doen. Uiteindelijk heb ik mijn baarmoeder moeten laten verwijderen omdat de curitage ook de oplossing niet was. na veel tubben en denken heb ik die grote beslissing moeten nemen om mijn baarmoeder te laten verwijderen. Als ik in jou plaats zou zijn, zou ik de curitage laten uitvoeren. Volgens mij zit je niet lekker in je vel bij de gedachte dat er iets in je lichaam zit dat er eigenlijk niet meer hoort. Daar kan ik absoluut van meepraten. Een curitage is nooit overbodig. Zo kunnen ze misschien ook onderzoeken waarom je die miskraam hebt gekregen. Als achteraf blijkt dat er niks verkeerd was in dat fabriekje binnen in je lichaam, ben je ook een beetje geruster bij je eventuele volgende zwangerschap.
Ik wens je in ieder geval veel sterkte en doe gewoon wat jij denkt dat het beste voor je is.
Groetjes |
29 april 2010 20:13 |
| 18682 |
Beste kwek,
Of dit normaal is dat weet ik niet, maar ik vind het niet normaal dat je huisarts zegt dat je moet afwachten. Ik zou een gynaecoloog raadplegen als ik jou was. Die hebben toch alles bij de hand voor te kijken wat er nu werkelijk aan de hand is. Groetjes |
29 april 2010 20:13 |
| 18678 |
Brenda,
Ik wil toch even reageren op de rectie die jij gegeven hebt. Je mag er dan misschien allemaal wel een technische uitleg over gegeven hebben. Maar in de praktijk is het dikwijls allemaal wel wat moeilijker en komen er emoties aan te pas. Je moet ook uitkijken met je beschuldigende uitspraken!!! Er heeft niemand geroepen : `Je zou het jezelf nooit vergeven als er iets gebeurd!` Er is gezegd dat ze er goed moet over nadenken. Dan tot een beslissing komen die ze zelf denken het beste te zijn. Ik denk ook niet dat de dokters erover na denken hoe ze het in Amerika zouden doen. Een keizersnede heeft meestal altijd zijn redenen wel. Anders is het een geldkwestie als het zijn redenen niet heeft.
Ik ben er haast van overtuigd dat u zelf nog niet veel meegemaakt hebt want anders doe je zulke uitspraken niet. Ik heb zelf 3 keizersnedes gehad en geloof me hoor, zoiets laat je niet voor je plezier doen. Ik heb ook 2 kindjes die overleden zijn en dan ga je echt wel anders denken over eventuele risico`s. Ik kan razend kwaad worden van mensen die uitspraken doen maar op dat moment niet met dat probleem te kampen hebben.
Een minister maakt ook wetten over iets waar hij in de praktijk geen ervaring mee heeft gehad. Compleet absurd vind ik dat. Ik heb daar WEL ervaring mee. Daarom reageer ik ook zo fel.
Groeten |
29 april 2010 20:13 |
| 18677 |
Met een stuut liggend kindje heb ik geen ervaring, maar ik ben wel 3 keer met een keizersnede bevallen. De eerste keer was ik er helemaal ondersteboven van want ik wou echt normaal bevallen. Nu heb ik er eigenlijk geen problemen meer mee. Het enige nadeel is dat de herstelperiode achteraf wat langer duurt als bij een normale bevalling. Voordelen zijn dan weer dat je vaginaal achteraf geen hinder ondervind en dat zal je man wel leuk vinden. Haha. Kindjes die geboren worden met de keizersnede zien ook niet af en zijn daarom ook niet zo gerimpeld enzo. Dus de kans dat je man flauwvalt bij de bevalling is ook al kleiner. Haha. Ik ben er wel van overtuigd dat je goed moet overwegen dat een keizersnede geen of toch heel weinig risico inhoud en een stuitbevalling veel risico inhoud. Zet de voor- en nadelen van beide even op een rijtje en beslis dan. Maar denk goed aan de gezondheid van je kindje. Het zou niet de eerste keer zijn dat een stuitbevalling fataal afloopt!!!! Groetjes en veel succes. |
29 april 2010 20:13 |
| 18588 |
Beste Tijger,
Ik wil je eerst en vooral veel sterkte wensen.
Als ik je mijn mening mag geven wil ik dat graag doen.
Ikzelf heb 3 kindjes. 2 Meisjes en een jongen. Spijtig genoeg heb ik 2 kindjes daarvan moeten afgeven. Mijn eerste dochtertje heb ik nog en zij is ondertussen 7 jaar. Mijn 2e kindje was een jongen en hij is overleden een paar dagen voor ik moest bevallen. De dokters hebben dat `s avonds geconstateerd na dat ik mij zorgen maakte over het feit dat ik geen leven meer voelde. Ze hebben pas de dag nadien de keizersnede uitgevoerd dus ik heb nog heel de nacht met een volgroeid maar overleden kindje in mijn buik gezeten. Ik ben werkelijk door een hel gegaan. Nadien hebben de dokters nog een autopsie uitgevoerd zonder dat ik dat wist dat dat ging gebeuren. Als ik je die raad mag geven, laat dan je kindje verwijderen. het word psychologisch ondraaglijk voor jou anders. Denk aan jezelf op dit moment.
Mijn derde kindje, een dochtertje, is op 6 maanden leeftijd overleden aan wiegedood.
Succes en groetjes |
29 april 2010 20:13 |
